ახლა?!..

ბინდმა ქალაქის ხმაურს ყელში წაუჭირა, ჯერ აქა-იქ თუ აღმოსცდებოდა ხოლმე ქალაქს კვნესა, უფრო ხავილი, მაგრამ ბოლოს მიყუჩდა, დანებდა ბინდს და დაღამდა...
    ასე მოგუდა ნაღველმა ჩემს გულში იმედის სხივი და შენი მონატრება ახლა მუხლებზე ფორთხვით ემალება სულის ხან ერთ, ხან მეორე ნაწილში აზრს, რომ დამივიწყე და შენი სუნთქვის მელოდია ახლა სხვის ყვრიმალთან იფანტება და ერევა სხვა წყვდიადს... -გაურბის, მაგრამ...
    ნუთუ მართლა შეგეძლო?!..
    თუმცა, ადამიანს ხომ ყველაფერი შეუძლია და მხოლოდ ახლა აღმოვაჩინე, რომ შენც ადამიანი ხარ, მოკვდავი არსება, ერთი ჩვეულებრივი სულიერი...
    მე კი გაგაღმერთე და ჩემი ღმერთი მეგონე, მანამ, -სანამ მიყვარდი.
    ახლა?!..
                      12. 10. 2013წელი


ზესიძე

ჩემს ცხოვრებას მივადექი ზესიძედ,
ვერც ავუწყვე, (არც ამიწყო) ფერხული,
და მას შემდეგ, ბევრი წლები ზედიზედ
ამ ცხოვრების გუთანში ვარ შებმული.

28.09.2013



ისე შემოგცქერი, როგორც შინაბერა,-
ბიჭებს, მობანავეს,
ისე ამაღელვე, როგორც კარგი კრუხი
ქორის გამოჩენამ,
ვიცი, ვეღარ გავძლებ, ხელი გულბანდში
თუ ვერ შემოგაპარე,
თუ არ გამაგიჟა შენმა სურნელმა და
სუნთქვის აბორგებამ...