უკვე არ მესმის მარტოობის,სიჩუმის,ბნელის,
არც როიალი მიკრავს ხოლმე მკვდარ-ძველ სონატას...
ფიქრებს ფერები შეერია გაზაფხულივით,
თეთრი სამოსით აკორდებს ვქმნი-ვუკრავ გიტარას.
სიჩუმის აჩრდილს გავექეცი  სიცივეს, თოშვას,
სიტყვებს მივეცი საშუალება თქვან რომ მიყვარხარ!
ფერადი ლენტით შემოვღობე გრძნობები ჩვენი,
მათ გარშემო კი იშუშებენ წლები იარას...