მე და ცხოვრება

აღარ ვიცი უკვე, მერამდენედ, -
ფრთხილად გამოვმარგლე ოცნებები.
გნახე, დაგიწუნე, მესხვა(ფერე),
ჩემო ცხოვრებავ, -და მოგიყვები

როგორ არ გაცალე აღზევება,
როგორ აგიფეთქე საძირკველი,
რომ არ დაგმორჩილდი, არ მეჩემა
შენი დაგებული ხალიჩები.

ბევრჯერ ჩაგწიხლე და გაპანჩურე,
არც შენ დამაკელი მონდომება,
ბევრჯერ აგიმხედრდი, - გამაჩუმე,
უკვე აღარც მინდა მოგონება.

ერთი ვიცი მაინც, -ვერ გამთელე,
ფეხქვეშ ვერ გამიგდე ნაბადივით.
მე კი, ბევრი ღამე გავათენე
ფიქრში, -ნეტა რა ვერ გაპატიე...

და ვერ მოვიფიქრე ვერაფერი,
პატიება გთხოვო? არასოდეს,
ვიცი, რაღაც მაინც დამაკელი,
შეუზლებელია არ გახსოვდეს...

1.10.2013