დაწერაა და დაწერა იყოს..მუდამ კითხვები,ბევრი არეული ფრაზები და გაურკვევლი ბგერები.ვინ ვარ მე? მუდამ ტრიალებს თავში ეს კითხვა მაგრამ პასუხი ვერ მოვუძებნე.თითქოს ვიპოვე და ჩემი ცხოვრების მიზანსაც მივაგენი მაგრამ,ჩამომიქროლებს ეს უღმერთო დრო და დამაბრუნებს უკან,ჭინ გაჭრილს...
აბურძგნული თმა და მოლოდინისგან გადაღლილი თვალები,გაყვითლებული სახე და აკანკალებული სხეული.ძლივს აშენებული ოცნება და დარდისგან განაგდურებული თეთრი მთვარე.პოეტი ხომ პოეტია!თითქოს ქვად ქცეული და არარსებული...ბევრი სასმელი,კალმები და ფურცლები...რა დავირქვა პოეტი? - ეს ზედმეტია.რა ვარ ან ვინ ვარ?
არ ვიცი...ავიხირებ ასე რაღაცას და...რა დავწერო? ისევ ის კითხვა მიტრილებს თავში.იქნებ ჩემი მიზანი მართლაც ბავშვური ახირებაა..მერე რა ვქნა ასე,რომ აღმოჩნდეს?! ვინ ვარ ასეთი,რომ ვერ დამხატავენ,ვერ დამწერენ,თითქოს ამოუცნობი,მაგრამ ამავდროულად ძალიან თვალსაჩინო.სულ ასეთი იქნება ეს ცხოვრება? თუ „იქ“ გაგრძელდება სხვაგვარად..
ნეტავ ახალი ფურცლიდან დავიწყო ყველაფერი..თუ ცხოვრება ტკივილია მაშინ სიყვარულს რა ვუწოდო? თუ ცრემლი მონატრებაა,რა ვთქვა საყვარელი ადამიანის დაკარგვაზე? ისევ გაურკვევლობა და ისევ უაზრო ფრაზები...
ბოლოს კი ისევ ჩვეული ფრაზა : ვინ ვარ მე?
(და,სარკეც დაიორთქლა)..
მერე ქარი ამოვარდება და დაიწყება ფიქრი..მერე ოცნება და გულის ტკენა..ისევ დარდი,ისევ ოცნება,ისევ უნუგეშო ღამე და უაზრო დღეები..გაყინული წამები და შემოდგომის ქარი..ბევრი გაყვითლებული ფურცლები და ნაწერის გადატაცება...ვინ ვარ მე?
(ჰაერში ატრიალებდა ობოლ ფურცელს რიხიანი ხმით ქარი და მოიპარა...დიდხანს იფრინა და ღამით საყავრელი ადამიანის ფანჯარასთან დააგდო...)