იგი მოვიდა ყინვიდან,
სულმთლად წითელი,
ოთახი შეავსო
სუნამოს სურნელით;
წკრიალა ხმით
და ნაკლებ საპატიო ხელსაქმით -
ლაქლაქი.

დაუყოვნებლივ ძირს დაუვარდა
სქელ ტომეული - მხატვრულ ჟურნალის
და მყისიერად მომეჩვენა, რომ
სივიწროვე ყელში უჭერდა
ჩემს ვებერთელა ოთახს.

ეს ყველაფერი, ძალზედ უხერხულს,
ცოტათიც ჰგავდა დასანანს, თუმცა,
მან მოისურვა ხმით და გამოთქმით
რომ წამეკითხა მისთვის "მაკბეტი".

მიწის ბუშტებთან ვიყავი ახლოს,
მათზე კი, მუდამ მღელვარედ ვსაუბრობ,
რა დროსაც შევნიშნე, როგორი ღელვით
და ყურადღებით უმზერს ფანჯარას.

აღმოჩნდა, რომ ზოლიანი, დიდი კატა,
სახურავის კიდეზე გართხმული ძლივსღა,
ჩასაფრებას უმზადებდა მოკოცნავე მტრედებს.

და მე გავბრაზდი უფრო იმაზე,
რომ ჩვენ კი არა, კოცნიდნენ ერთურთს გარეთ მტრედები
და რომ გავიდა დრო პაოლოსი და ფრანჩესკასი.



Она пришла с мороза,
Раскрасневшаяся,
Наполнила комнату
Ароматом воздуха и духов,
Звонким голосом
И совсем неуважительной к занятиям
Болтовней.

Она немедленно уронила на пол
Толстый том художественного журнала,
И сейчас же стало казаться,
Что в моей большой комнате
Очень мало места.

Всё это было немножко досадно
И довольно нелепо.
Впрочем, она захотела,
Чтобы я читал ей вслух "Макбета".

Едва дойдя до пузырей земли,
О которых я не могу говорить без волнения,
Я заметил, что она тоже волнуется
И внимательно смотрит в окно.

Оказалось, что большой пестрый кот
С трудом лепится по краю крыши,
Подстерегая целующихся голубей.

Я рассердился больше всего на то,
Что целовались не мы, а голуби,
И что прошли времена Паоло и Франчески.