სხივმბრწყინავ მზეს ჰგავს, პოეზია ოთარი შენი,
მასში არ ბორგავს,ბრმა სიანჩხლე და სიბოროტე,
ნაღდი ლექსები მწყრალ გრიგალში მოთარეშენი,
ზოგჯერ გაუმშრალ ემოციით ილბობენ ტოტებს.
გკითხულობ,რადგან ჩემში მგოსნის ექო ჩატოვე,
სტროფში ხმიანობს,ტაეპმშვიდი ჰანგის გარმონი,
მე შენი ლექსი აზრით მხიბლავს და მაჯადოვებს,
მომრავლდნენ ოთარ აქ ლექსურო უდედ-მამონი.
არ მწამს, მჟავე და რიოში ხმის ყალბი მგოსნები,
მათ მტერს მიჰყიდეს, ჩვენი ენა,რწმენა,მამული,
თოვლმძლე ხეები დგანან როგორც ალბინოსები,
მე ხორხი მახრჩობს ნაბღავლები, ხმადაჟანგული.
ის შავოსანი, თმაჭაღარა, თვლემს საქართველო,
არც მეფესავით ფიქრობს ის მთა,მთა უტყეური,
შენ ჩამაგონე რა ლექსმა, რა ხმამ გაგვამთელოს,
მკვირცხლობს თაობა,უქართველო და უდღეური.
სხივმბრწყინავ მზეს ჰგავს, პოეზია ოთარი შენი,
მასში არ ბორგავს,ბრმა სიანჩხლე და სიბოროტე,
ნაღდი ლექსები მწყრალ გრიგალში მოთარეშენი,
ზოგჯერ გაუმშრალ ემოციით ილბობენ ტოტებს.

თ.ჭახნაკია
2014წ