იანვრის სუსხში თავს ვაფარებ სამზარეულოს,
აქ, როგორც წესი, პოეტური მეშლება ფრთები...
დგას მაგიდაზე ნახევრად სავსე "ნაფარეული"'
რომელშიც შენი სილუეტი დროდადრო კრთება.
კედლებში აღწევს ყოველ ღამით თამბაქოს სუნი,
სმა და მოწევა-რაც დამღუპავს, ვიცი ორივე;
ვზივარ უმიზნოდ, დაქანცული, მშვიდი და დუნე
დღეს ოცნებებიც ინგრევიან ბაბილონივით,
რადგან არ გვესმის ერთმანეთის, მეტადრე შენ კი
ვერ შეგასმინე ვერასძალით, რასაც გიყვები
და ალაგ-ალაგ გულყვითელა ჩიტივით ვკენკავ
შენს ნათითურებს, რომ ამომდის თვალში ნიყვივით.
გიხსენებ, მაგრამ მიძნელდება ფიქრი რამეთუ,
დასაცლელ ბოთლში სილუეტიც ქრება და არ ჩანს...
მოვგავარ კინოს-უმეტრაჟოს, საზღვარგარეთულს,
რომელიც კანის და ბერლინის გამოღმა დარჩა.
ვემგვანე მეფეს, ხალიჩა რომ ფერხთით ეფინა,
რომელიც ყველა მეამბოხეს აძლევს ეშაფოტს;
მე ვარ უმწეო და ერთგული, როგორც დელფინი,
დრო-კი მზაკვარი დღენიადაგ ჩემთვის ვეშაპობს.
იანვრის სუსხში თავს ვაფარებ სამზარეულოს,
აქ, როგორც წესი, პოეტური მეშლება ფრთები...
დგას მაგიდაზე ნახევრად სავსე "ნაფარეული"'
რომელშიც შენი სილუეტი დროდადრო კრთება.