შემოდი, ადამ, დაგაბრუნა უფლის განგებამ,
შენ გზის გაგნება გაგიჭირდა უჩემოდ ბნელში,
შემდეგ ჩემამდე მოგიყვანა ტკბილმა ჰანგებმა,
მონატრებით რომ განუწყვეტლივ ვმღეროდი შენთვის.

როცა დაბრუნდი, ერთAდ გაქრა ათასი წყენა,
შენც სიყვარულით ანთებული  მიმზერ თვალებით,
დღეიდან ჩვენთვის სხვა ცხოვრება რომ დაიწყება
ვხვდები და მოდი, ყვავილებით მოვრთოთ მთა-ველი.

და აჰა, აქ ხარ, მაგრამ მაინც ნავარდობს სევდა
გონების ცაშიგაუდგამს ფესვი,
უფალო, შენ ხომ ჩვენს უწრფელეს სინანულს ხედავ,
შეგვინდე ცოდვის უმწარესი შხამი რომ შევსვით.