მე თუ მოვკვდი, შენ კი - არა, საყვარელო ჩემო;
საყვარელო ჩემო, შენ თუ მოკვდი, მე კი - არა;
მოდი, წუხილს ავუკრძალოთ გაზრდილ სივრცეს ევნოს.
სადაც ვცოცხლობთ - ის მეტია, მისი სივრცე კმარა.

უდაბნოში დაუთვლელი ქვიშა, მტვერი ფქვილის,
დრო - მდინარედ მოდრეიფე, ქარი - გეზით: უნდო,
წაგვიღებენ თესლის მარცვლებს, ვინ საითაც მიდის.
შეიძლება დროშიც ავცდით ერთმანეთს, ამ ცუდ დროს.

და ჰა! მდელო, სადაც ვპოვებთ საკუთარ თავს, ოდეს...
ო, ხანმოკლე მარადისო! ჩვენ გაბრუნებთ უკან.
სიყვარული არ სრულდება, რაც არ უნდა მოხდეს:

მას, არც შობა ჰქონია და ვერც სიკვდილის ლუკმა
ვერ იქნება: გრძელ მდინარეს, ბულოს ვერრა უჩენს,
მხოლოდ მიწებს იცვლის გზაზე და უნაზეს ტუჩებს.

My love, if I die and you don't--,
My love, if you die and I don't--,
let's not give grief an even greater field.
No expanse is greater than where we live.

Dust in the wheat, sand in the deserts,
time, wandering water, the vague wind
swept us like sailing seeds.
We might not have found one another in time.

This meadow where we find ourselves,
O little infinity! we give it back.
But Love, this love has not ended:

just as it never had a birth, it has
no death: it is like a long river,
only changing lands, and changing lips.