დგას სიზმრების გრძელი რიგი;
ციფერბლატზე - ღამე (შუა):
ძილში თვალთა გადამზიდი,
ურჩევს ყველას რეპერტუარს:

ზოგს, ფრთებს ატანს, ზოგს კი - სიკვდილს;
ზოგს, ცოფიან ძაღლს აყოლებს;
ვინც გაქცევით სუნთქვას იღლის,
მათთან, ვარდნის შიშის მშობელს:

უფრთოობას - მაღლა - ციდან;
დასაკბენად - მიწას - მდევარს.
სიზმარამრიდს ნუღარ იდგამ:
თვალი, შიგნით მაინც ხედავს,

ხედავს, თურამ დასანახი,
ძილში თვალთა გადამზიდმა
შეურჩია მას და სხვა მხრივ
დაგანახა თავი - შიდა

სამყაროთი, ვარდნის შიშით...
რომ ყველაფერს, ორი მხარე
აქვს და ხედვას რაღაც გიშლის;
თუნდაც ღმერთი მოიხმარე, -

თუ არ გინდა, ვერ იხილავ
მას, რაც შენში, შენით ბუდობს
და სულ ტყულიად ელი დილას:
სიზმარივით ამოუცნობს.