შიშველ თითებზე დაგხედა მარტმა,
თმა ჩამოგშლია გრძელ მანდილს შიგნით,
ჩაუვლი ნაცნობ ადგილებს, მაგრამ
ლოცვაში ხელს არ შეიშლი ფიქრით.

ეს იყო ადრე, წვიმას რომ ანდე
გული და ლექსი, თვალები, თმები...
შორს დარჩა ქარი და დანაჩქარი
უსიხარულო, სველი რითმები...

მაგრამ ჭადრის ხე... ეს ხომ ის ხეა,
უფალო, მიხსენ, სუნთქვა ჩქარდება,
ვერ ვდევნი ფიქრებს,  სული იმსხვრევა
და ფოთოლივით იქვე ვარდება.

რატომ დაბრუნდი, განსაჯე შენვე,
აქ ხომ საცდური საცდურს თანა სდევს,
თქვი, ოფელია, სადმე რომ შეგხვდეს,
თვალებს დახუჭავ, თუ სულს გადადებ?!.