რაც არ თქვი, ალბათ
უთქმელად ითქვა,
გამოესალმა სიმშვიდე სიცილს
და არმაფრენის ზღვაში დაინთქა
ის საიდუმლო, ორმა რომ ვიცით.

და მაინც სევდა
ცრემლებისფერი
გადაიწევდა სიკვდილის მხარეს,
როგორც არასდროს მჭირდება ფრთები,
სად ხარ, დაბრუნდი და მომეხმარე.

ულექსო უკუნს
შემაჩვევ, ვხვდები
და დამიხვდები
მთვრალი უღვინოდ,
წვიმა დაიწყებს ფანჯრებთან სლუკუნს,
დაგემალები, ჭექა-ქუხილო.