გაიხარე, ოთარ.
შენ ერთ-ერთი ხარ ჩვენს თაობაში, ვისაც, ნამდვილად ვიცი, რომ არ ავიწყდება და სტკივა სამშობლოს ტკივილი - წარსულიც და აწმყოც.
გმადლობ!:*

ჩვენი ვალია ყოველთვის გვახსოვდეს 9 აპრილს დაცემულები, არასოდეს დაგვევიწყებინოს.
კარგი ადამიანი ხარ თეა, ჩვენ ერთი თაობის წარმომადგენლები ვართ და სანამ პირში სული გვიდგას არ დავივიწყებთ ამ თარიღს, კარგია 9 აპრილზე დღესაც რომ იწერება ლექსები, სამარადიოსდ დარჩება ეგ თარიღი საქართველოს ისტორიაში, ასევე არ უნდა დავივიწყოთ 1991 წლის 9 აპრილიც.

გაიხარეთ, ჭავ! :*

"ხანდახან ისე ახლოსაა ტყვიების სუნი,
ლამის მშლის შიში იმ წუთების განმეორების."
                    რა ზუსტადაა ნათქვამი...:-*

http://urakparaki.com/?m=13&Theme=1276 - აქ შეიხედეთ რა, ვისაც არ დაგეზარებათ :)

მიხეილ, 300-ზე მეტი ლექსი დევს აქ ჩემი. შესაბამისად, ლოდინი არ მოგიწევს, თუ გინდა წაკითხვა :) შეიძლება, იპოვო "ძლიერიც".

ძალიან სუსტია. უკეთესის მოლოდინში.. უკეთ შეგიძლია.

გმადლობთ, ვალტერ ეგო!..

სწორი შენიშვნები იყო ქვევით და კარგად შეგისწორებიათ, ავტორო!
ამდენი ცვლილებების ფონზე, ,,შემორჩენა"-საერთოძირიან სარითმო წყვილსაც რომ მოუხერხოთ რამე, ლექსი დასრულებულ და ჩამოყალიბებულ სახეს მიიღებს.

პატივისცემით,

პირველ რიგში, მადლობა გარემოებების გათვალისწინების გამო :) იმრავლოს ასეთმა კომენტარებმა - დასაბუთებული შენიშვნებით!

ანუ, რაც ჯონათანმა აღნიშნა, ის ფრაზა ბუნდოვანია. შევცვლი. მაგ გრძელ სიტყვასაც გავყოფ ორად.
მეორე სტროფს რაც შეეხება, ვფიქრობ, თემიდან გამომდინარე, ორიგინალურობის გარეშეც მისაღებია. "გულადი" მეც მეხამუშება და ჩავანაცვლებ. "ლექსმეგობრებსაც" სხვა თვალით შემახედე და მაგ ფრაზასაც უნდა მოვუხერხო რამე...

კიდევ ერთხელ მადლობა, ჩემგან და საქართველოსგან! :)

იმით დავიწყებ, რომ ძალიან მტკივნეული თემატიკაა და აქ გარჩევა ზედმეტად მეჩვენება, მაგრამ გარემოებების გამო მაინც ვწერ :))

ხანდახან ისე ახლოსაა ტყვიების სუნი,
ჭადრების ფოთლებს ცახცახი აქვთ შემოჩენილი,
დგანან ნაღები შენობები, იგივე ზღურბლით,-
მკერდზეიარებშემორჩენილნი.

„დგანან ნაღები შენობები, იგივე ზღურბლით,-„  გასაგებია, სიმბოლისტური სუნი დაჰკრავს ლექს :)) მაგრამ ნაღები შენობების დგომა რამდენად კარგი კადრია, ეს მეორე საკითხია. ზღურბლით დგომაც ცოტა საეჭვო მომენტია, მესმის ზღრბლზე იდგას.
„მკერდზეიარებშემორჩენილნი.“ ამ სიტყვის ერთად დაწერამ გამოიწვია ის, რომ ცოტა კითხვისას შემაფერხა და რიტმიდან ამომაგდო, ეს შეიძლება სუბიექტური ასპექტიცაა, ასე რომ... :))

შემცბარ ხეივნებს მიუყვება აპრილის ღამე,
ქარი გაზაფხულს უნებართვოდ ისევ აწამებს,
დაღლილი მზერის ზეაღპყრობით უფსკერო ცაზე
ვეძებ დროისგან გამორჩეულ გულად ვარსკვლავებს.

მეორე სტროფი, ჩემი აზრით, დატვირთულია ისეთი მეტაფორებით და მიგნებებით, ბევრგან რომ ნახავს კაცი ან (ასე ვიტყვი) არაორიგინალურით. „შემცბარი ხეივნები“ „ქარის უნებართვოდ გაზაფხულის წამება“ „გულადი ვარსკვლავები.“ კიდევ ერთხელ ვიტყვი, მესმის, სიმბოლიზმის შექმნის მცდელობაა, მაგრამ გაცილებით მაღალი დონის და ზუსტი შესატყვისების პოვნაც შეიძლებოდა.


მერე კვლავ კალმით გამოვხატავ გაქცევის სურვილს,
ეკვრიან ფურცელს დაბნეული ლექსმეგობრები,
ხანდახან ისე ახლოსაა ტყვიების სუნი,
ლამის მშლის შიში იმ წუთების განმეორების.

სიტყვა „ლექსმეგობრები,” ცოტა ირონიულ სახეს აძლევს ნაწერს, ასე მეჩვენება. ამ თემატიკას რამდენად მოუხდება ირონია, ეს მეორე საკითხია.

საერთო ჯამში, ემციურ თემატიკაზე დაწერილი ლექსია და ემოციის რაღაც დოზა ბუნებრივია ახლავს, 
                  „ხანდახან ისე ახლოსაა ტყვიების სუნი,
                  ლამის მშლის შიში იმ წუთების განმეორების.“ 

დასასრული კარგი აქვს და საბოლოო შთაბეჭდილებას ერთი-ორად აუმჯობესებს.


სიკეთე ავტორს და საქართველოს!

ღმერთმა დაგივფაროს!...

https://www.youtube.com/watch?v=D2IR38l5lD4

მძიმე სურათი დაიხატა იმ დროს ძალიან მძიმე მუქი და მტკივნეული.მართლაც ყოველ ამ დღეს მეც მეშინია იმ წუთების განმეორების.

კარგია ლექსი ძალიან 5

"სამი კაცი ბუდეა". ავტორი, მეუდაბნოვე და მე ერთ აზრზე ვყოფილვართ.

ღმერთო დაიფარე საქართველო!

~ხანდახან ისე ახლოსაა ტყვიების სუნი~
ამ ლექსმა ტყვიების სუნი გამახსენა და გუმანი მეუბნება, რომ კვლავ გვიახლოვდება.

მაგაზე მეც ვფიქრობდი წუხელ... თან ეს აგვისტოს ომამდე დამიწერია, მიუხედავად იმისა, რომ მაშინ საფრთხე ნაკლებად იგრძნობოდა, ვიდრე ახლა :(

არა და არის საშიშროება, როგორც შინაგან საქმეთა მინისტრი ამბობს. :(

უღრმესი მადლობა ყველას!
ამ ლექსის აქ კიდევ ერთხელ გამოქვეყნების მიზანიც ეგ იყო, რომ ეს თარიღი და მათდამი მოწიწება დამეფიქსირებინა...
(მესამე ბწკარის დასაწყისს რაც შეეხება, ვიფიქრე და ჩავანაცვლებ მარტივად, თუკი თვლით, რომ ბუნდოვნად ჟღერს)

,,დაღლილი მზერის ზეაღპყრობით უფსკერო ცაზე
ვეძებ დროისგან გამორჩეულ გულად ვარსკვლავებს""....მართლაც გამორჩეულნი,ზეციურ საქართველოს რომ მარად შემორჩებიან მოკიაფე ვარსკვლავებად.მიყვარს ახალგაზრდები,რომლებიც მსგავს თემებზე ფიქრობენ,დარდობენ,გრძნობენ და წერენ...ქართული სული ხომ მხოლოდ ამგვარად  გადაეცემა  თაობიდან თაობას.
კარგი გოგო ხარ! :* 
  წარმატებები  + +

5

დგანან ნაღები შენობები, იგივე ზღურბლით,-
მკერდზეიარებშემორჩენილნი
:(

კაი გოგო ხარ შენ

9.04
ეს  ძალიან  მტკივნეული  თარიღია  საქართველოსთვის.

ჯონათან, ეგ სიტყვა ორი მნიშვნელობით მიწერია - "რჩეული" და "გადანაღები" (უფრო სწორად, დაწერის შემდეგ ასე აღვიქვი, თორემ წერისას ნაკლებად ვაცნობიერებ, საერთოდ რას ვწერ) თუმცა, გეთანხმები, რომ შეიძლება არ უხდება... მაგრამ ამდენი წლის წინანდელი სტრიქონების გადახედვა არაა ჩემთვის იოლი. არც გამორჩეულობაზე აქვს პრეტენზია ამ ლექსს. უბრალოდ, ჩემი განცდა ამ თარიღთან დაკავშირებით ასე გამოვხატე 2008-ში და იგივეს ვგრძნობ-ხოლმე ყოველ 9 აპრილს, მიუხედავად იმისა, რომ 4 წლისაც არ ვიყავი მაშინ... გულწრფელობისთვის დიდი მადლობა! კონკრეტულ რჩევაზეც არ ვიტყვი უარს...

თავისთავად ის ფაქტი, რომ იმ  თაობის წარმომადგენელი, , რომელიც შეიძლება დაბადებულიც კი არ იყო მაშინ, ასეთი განცდით წერს ლექსს ამ თემაზე,მოსაწონი და პატივსაცემია.

ლექსებს კი , ამაზე გაცილებით კარგებს და კარგად წერს თეა თაბაგარი:)

"დგანან ნაღები შენობები, "- გასაგებია, აქ რისი თქმაც გინდათ, მაგრამ...