ნაძვის მტვერია,
ნათელ შუბლზე შუქჩრდილად რომ გდევს,
თითქოს ოჯახი რიალებდეს ჭიანჭველების,
მძიმე ფიქრებს რომ გაჭირვებით შეხიდებიან.

თუ ჩაწყვეტილი მათრახია შენი წარბები,
იცოდეს ყველამ, ზურგი როგორ გადამიყვლიფე.

ხოლო ფითილი წამწამები - გამოვიცანი!
დენთია ცრემლი...

და თუკი გაკრთა ნაპერწკალი შენში სიბრაზის,
თვალები, როგორც ყუმბარები მწკრივებს არღვევენ
იშვიათ ჩემი ნაკვთებისას - უმძიმესია...

ხან როცა მიმზერ გირჩებივით შენი თვალები,
ხევდებიან და ეშვებიან ჩემს სიმწვანეში...