წავალ თორე, მახსოვს მაგის გაგრძელება: ,,უხეთქნა მან ასტამი და ჩაუბუშტა თვალნი მისნი"...
ახლა მთავარია - ვინ იქნება შემდეგი!

სპაიდერმენო, ოდეს ყოფილ არს აქამომდე რომ შენ ასე სერიოზულად გამოგითქვამს აზრი ნაწარმოებზე?

წადი წადი, რამე შარს არ გადაეყარო სიხარულო :)

ჩემი კომენტარების კრებული რა გამოსაცემია, მაგრამ, აი ამ ავტორებმა რომ თავის ლექსებს კომენტარები დაურთონ, როგორც კოდექსებს ან ვეფხისტყაოსანს აქვთ ხოლმე, ანუ გაშალონ კარგად რისი თქმა უნდათ კარგი იქნება. მერე სქოლიოებიც დაურთონ, თავზე ფიფქებით, ახსნან რას ნიშნავს მაგალითად- არ არს არ სულიერ.

სპაიდერმენი კი ვარ, მაგრამ ციდან მოფრენილი კი არ ვარ. ვსწავლობდი სკოლაში. შუშანიკის წამებაც ზეპირად ვიცი. მაგრამ იქ მიწერილი ქჰონდა რას ნიშნავდა ის სიტყვები კაცო.

თუ ესენი არ გაუკეთებენ, იმ სასტავს ვიპოვი, ვინც იმ მეხუთე საუკუნის ძეგლებს უკეთეთებს სქოლიოებს.. მარტო ისინი თუ შეძლებენ ამ ტექსტის განმარტებას ავტორის გარდა.

ვამაყობ, რომ 21 საუკუნეშიც გვჭირდებიან მე-5 საუკუნის მშიფრავები.

ის, თუ რომელი ნაწარმოები არს უფრო მნიშვნელოვანი (ეს თუ შუშნიკის წამება)
დრო გვიჩვენებს, დრო!

:დ

სპაიდერმენო შენ შემოგევლე ფანტაზიაში.
ერთი შენი კომენტარების კრებული გვაღირსე რა, ჩემ თავს გაფიცებ. :*

არ გირჩევ ქალებთან ეგრე ლაპარაკს ძმაო.

ერთხელ კათარზისიდან გამოვდიოდი ახლადდანაყრებული, გარდაცვლილი ბაბუაჩემის ფართო შარვალზე დამაგრებულ პაჟებს ვიხსნიდი და თან შუქნიშნის გაწითლებას ველოდი.
საერთოდ წესების დაცვა და ეგეთები უფრო ჩემმა ტყუპისცალმა იცის, მე უბრალოდ ხელჯოხი მეჭირა და ვერ გადავირბენდი.
ანუ ხომ გესმის, საჭმლის ფული არ მქონდა იმ მომენტში და შეპარული ვიყავი რა კათარზისში.

ხოდა, როცა შუქნიშანი გაწითლდა, ერთი დიდი რტოსებრი მანქანების ბმული გაკეთდა ჩემს თვალწინ. უცებ გზის მოპირდაპირე მხარეს ჩემი ძმა დავინახე და იმას რომ ამ ფორმაში ვენახე რა ამოვიდოდა იმის ყბიდან. სასწრაფოდ ერთ-ერთ ჯიპს ამოვეფარე გვერდიდან.

ფანჯარამ ამირეკლა და ჩემი წვერი და თმა თეთრად რომ დავინახე, გადავწყვიტე სასწრაფოდ ჩამომეყარა თეთრი პუდრა. (გრძელი თმა და წვერი მქონდა მაშინ). თავი ისე გავიქნიე როგორც ჰედენდშოლდერსის რეკლამაში. ზუსტად იმ წამს ფანჯრები ჩამოიწია და ვხედავ მეორე ფანჯარაში შემოყოფილ ულამაზესი გოგოს სახეს...

თავზე მანდილი ეფარა, ლოყები ოდნავ შემურული ჰქონდა და ჩემს თეთრ წვერთან სასიამოვნო კონტრასტს ჰქმნიდა.. ჩენი თვალები ერთმანეთს გაუსწორდა მშინათვე. უცებ მისი მზერა მძღოლმა წამართვა.

- არ მაქვს, გამეცალეთ! -გაისმა მარცხენა ყურთან და მანქანა გაგვეცალა. (შუქნიშანი გამწვანდა). თითქოს მიხვდა რომ უნდა გაგცლოდა.. ვიდექით მე და ჩემი გოგო ერთმანეთის პირისპირ ამწვანებულები, მერე  მივხვდით რომ თუ ტროტუარზე არ გადავიდოდით დგვარტყამდა მანქანა.

რომ გადავედით, ჩამოვისვი გვერდით, ვუთხარი, რომ მის გარდა არ არს არ სულიერ, ვისი ტრფობითაც მე ზეცას ვწვდები... ვუთხარი, რომ მინდოდა იმ მანქანებივით რითმების რტოებრ დამემყარებინა მის გულთან ბმული...

მაგრამ... გოგომ ნერწყვიანი ხელით გამურული სახე მოიწმინდა, და მითხრა, ან მომეცი მალე ხურდა, ან გამეცალე, შუქნიშანი გაწითლდა და უნდა მივადგე ვინმესო...

ჰოდა ასეა რა ძმაო... არ ესმით ქალებს პოეზია და მაღალფარდოვანი სიტყვები...