აქ იზრდებოდა ადრე მუხები,
ახლა იზრდება აქ აკაცია,
შენ გუშინ შენი მამა მოკალი,
რომელმაც თითქოს კაცად გაქცია.

რესტავრაციას უტარებ სულებს
და სილამაზეს რყვნი როგორც ბავშვებს,
ეძებ ახლობლებს და დაკარგულებს,
ეძებ პროგრამას შენივე გამშვებს.

ეძებ ყოველდღე რაღაც ახალს და
ახლის ძებნაში კარგავ სტრიქონებს,
შენივე სული გვერდზე გახლავს და
თავს იტყუებ და მაინც იგონებ.

იგონებ, გჯერა ზღაპრების როცა,
არც ბავშვობაში გჯეროდა მათი.
და გიწევს, როგორც ყოველდღე ხდება-
თანმდევი სულის ხმასთან კამათი