ვაწყობდი ლექსებს ვითარცა მძივებს
არ მიწერია ერთიც უგულოდ
ჭიქაც შეავსე ჩამოჰკარ სიმებს
არდაჩოქების დავაგუგუნოთ

მე ძმაო ვიცი  თუნდაც აბრაგებს
ამ ტყის შრიალი არ უყვართ ჩვენებრ
ნადირთ არ  ვუგებ მალვით ხაფანგებს
ლუკმად რად გინდა ცოცხალს  გაჩვენებ

თოფსაც არ ვესვრი ავაფრენ ყაჯირს
ჩაიკრავს გულში ცა წამებული
ეს ქარი ძმაო პულსია მაჯის
ათას ომებში აჩქარებული

ისე ვთქვი თორე მაგას ვინ მოთვლის
რამდენი მოკვდა დედის შობილა
ნეტავ სალამურს ვინღა გამოთლის
თუ ყველამ ბარი მთებს ამჯობინა

დაბინდა მთაში სიცივე დაძრწის
შეუნთე ფიჩხი გადამქრალ კოცონს
კოცონი მინდა თან ვწუხვარ არ წვიმს
მსურს ცის ცრემლებმა ტუჩზე მაკოცოს

მოდი და ავდგეთ ვაქროლოთ რაში
რაში რომელიც არ უფრთხის წყვდიადს
იმღერე იქნებ მაგ სევდის ხმაში
წავაწყდე სადმე ნათელ განთიადს


ცავ თუ გინდ ლომებრ დაიღრიალე
არ ვუშინდები ღამეს ნაბდიანს
გლეხი ვარ მთა-ბარ მოხეტიალე
არ ვცნობ ბატონად არცერთ დადიანს