გამარჯობა...
იცი ყოველ დღე ვგეგმავდი ამ დღეს სხვადასხვაგვარად,
მაგრამ ყოველთვის მეშინოდა ამ დღის, რა პსუხს გავცემთ ერთმანეთს.
  დღეს ერთი უბრალო კაცი ვარ, არც მანმადე გამოვირჩეოდი რამით
ღვინით სავეს ჭიქა არ მიჭირავს ხელში და არც სხვის დაწერილ მონოლოგს ვკითხულობ, მაგრამ განსხვავება ისაა რომ სიგიჯემდე მიყვარს ერთი გოგონა, რომელსაც იმდები გავუცრუვე, წარმოიდგინთ როდესაც შენს საყვარელ ადამიანს შენდა უნებურად იმედს უცრუებ რა უნდა იგრძნო ადამიანმა.
ეს კი შენ ჩემო პატრა..
მე ვერ გამოვხატავ შენდამი სიყვარულს ხმამაღლა, რადგან მეშინია არ დაგაფრთხო. მე შენ არ გიგზავნი ყოველდეღე ვარდების თაიგულებს და შენი სახლის წინ არ ვმღერი მთვრალი, მეშინია ჩემმა სიყვარულმა არ დაგაფრთხოს, გაგიკვირდება და ასეა,
მე ვერ გიბრძანებ ან რა უფლება მაქვს, ვერც შენ უბრძანებ გულს შემიყვაროს.
და რატომ მე ?!
დამნაშავე ვარ ?!
მე მიმიძღვის რამე ბრალი?!
მე ხომარ მიბრძანები, ძალა ხო მარ დამიტანებია, შემიყვარდი ?!
რატომ შენ?  როცა ირგვლივ ამდენი მანდილოსანია,
სწორედ ამიტომ მე შენში ადამინი ვიპოვე, შენში დავინახე სითბო და სიკეთე, სულ ესაა შენ თუ იტყვი რომ არა  ცდებაი ეგრე არა, მაშინ ეს ცხოვრებაც არაა ისეთივე მშვენიერი როგორიც შენ ხარ.
და ბოლოს შენ, შენ გაიმარჯვე, შენ!.....  შენ სიყვარულო,  შენ გაიმარჯვე ჩემზე, ხომ დამამარცხე ერთხელ, მეორეთ და ნუთუ არაა საკმარისი ამდენი ტანჯვა
შენ გაიმარჯვე სიყვარულო შენ....!