მეგობარ მანდილოსანს
(თეკლეს)

* * *

როცა გიყურებ მაგონდება ერთი რამ თეკლე,
როგორ მობეზრდა მარტოობა ზეცაში ადამს.
მე ვიქნებოდი ის ადამი რომელიც ნეკნებს,
შენს შესაქმნელად მოიკლებს და -
თან მზით დაგხატავს ...

* * *

ღამეა ლოდინში გალეულ ვარსკვლავთა
ჯარი დგას და მე კი ლექსს გიწერ ძვირფასო.
შენ იმ მარგალიტის ქართული ასხმა ხარ,
ჰო, ჩვენ რომ ვასხამდით -
და ჩვენ რომ გვიყვარსო.

* * *

ღიმილი საოცარი,ღიმილი მირონია,
ისე მოგხდენია როგორც სამოსელი -
პირველ შემოდგომას ვით რომ ირონია,
ყვითლად შენისლულ ხის -
ფოთლებს აოცებდი.