ლექსის წერისას დამძრახვათ ალბათ,
გამაკრიტიკებთ, გამკიცხავთ, მომსპობთ,
და სიბრალურის, გროშებს მომაყრით,
დაიწყებთ ბჭობას და იტყვით კიდეც გიჟია ალბათ.

მედიდურებო და უგნურებო,
რა დაგიშავეთ განა ასეთი,
მე ხომ არ მითქვამს, მადიდეთ მეთქი,
მხოლოდ მინდოდა, გეცანთ თქვენს გვერდით.


მომსპეთ,  მომკალით, დამმარხეთ კიდეც,
ეხლა კი ვხედავ ცრემლი გდით მწარე,
ეს ასე იყო და იქნება კიდეც
სიკვდილის მერე, სიცოცხლე მოსჩქეფს.

დასფლავებას ესწერებით წყნარად,
სიტყვით გამოდის ის თქვენი ბძენი,
სიტყვებს ლამაზად, ფურცლავს და ქარგავს,
და სინანულის ცრემლებსაც ღაფავს.

ჩვენი სიცოცხლე დროებითია,
ამიტომ ნუღარ დაათარიღებთ,
ჩვენი სიკვდილიც დროებითია,
ამიტომ ცოტა რამე დამითმეთ.