ახლა მე ვუსმენ მეფეს, ანდა ვუსმენ ჩარკვიანს,
არ ვუსმენ ,,ხალხს" და მათი რწმენა არ გამაჩნია.
ისევ მომადგა ღამის ნისლი ღია ფანჯრებთან,
ღმერთი მოვძებნო? ამ ბოლო დროს ესეც დამჩემდა.
ნელა ვსვამ ღვინოს, ჩამოწურულს მტევნიდან ყურძნის,
ნელ–ნელა ვთვრები, მხოლოდ ამ დროს თუ ვარღვევ დუმილს.
რარიგ წყნარია ახლა გარეთ წვიმა და ქუჩა,
ერთი დასველდა, მეორე კი– მზეს გადაურჩა.
წყნარი ვარ მეც, ამ სიწყნარეში ვიპოვე შვება,
ვისთვის ვიყვირო, ჩურჩულზეც კი ტყვიები მხვდება.
ვსუნთქავ და ვხვდები,რომ აქამდე ეს არ კმაროდა,
მინდოდა წასვლა, გადაფრენა ამ სამყაროდან.
მინდოდა მეტი, ვიდრე სუნთქვა, ვიდრე სიცოცხლე,
ვგლეჯდი ლექსებით ჩემს სხეულში რკინის გისოსებს.
ვგლეჯდი ღიმილით, ხორცის შიგნით ფესვგადგმულ სევდას,
ყალბი ღიმილი, სიხარულის გეგონათ ყველას.
იგივე სახით ვამშვიდებდი ცრემლიან დედას,
მოვგავდი იმ ჩიტს, ცალი ფრთით რომ აპირებს ფრენას.
მსურდა გაფრენა, ცალი ფრთით, ან საერთოდ უფრთოდ,
არ მინდა ყოფნა მშრალ მიწაზე ურწმენოდ, უღვთოდ.
ვეღარ ვინძრევით, მოგვეკიდა ჯდომისგან ხავსი,
მომეცით ფრთები, სხეულს ვტოვებ და სულში გავცვლი.
ახლა მე ვუსმენ მეფეს, ანდა ვუსმენ ჩარკვიანს,
არ გისმენთ ,,ხალხს" და თქვენი რწმენა არ გამაჩნია.
| კომენტარები |
ილუსტრაციები |
რეცენზიები |
|
22. შემდგე ტურში რახდება რთული ლეველია უფრო? :))
მადლობა ;) შემდგე ტურში რახდება რთული ლეველია უფრო? :))
მადლობა ;)
21. პოეტური გამწყობა. მაინც, ნუ მიეძალებით ბატონებო, სევდას, მავნეა,. ლექსი არის უმაღლესი და აქვე ჩემი შეფასება. ახალგაზრდები ერთXელ ვართ და ოპტიმისტური რომანტიზმისკენ მოგიწოდებთ. თუმცა, ნაცნოი განწყობებია და მშვენიერი ფორმაა ნაპოვნი. თქვენ გადასული ხართ შემდეგ ტურში:) პოეტური გამწყობა. მაინც, ნუ მიეძალებით ბატონებო, სევდას, მავნეა,. ლექსი არის უმაღლესი და აქვე ჩემი შეფასება. ახალგაზრდები ერთXელ ვართ და ოპტიმისტური რომანტიზმისკენ მოგიწოდებთ. თუმცა, ნაცნოი განწყობებია და მშვენიერი ფორმაა ნაპოვნი. თქვენ გადასული ხართ შემდეგ ტურში:)
20. წყნარი ვარ მეც, ამ სიწყნარეში ვიპოვე შვება,
ვისთვის ვიყვირო, ჩურჩულზეც კი ტყვიები მხვდება.
ვეღარ ვინძრევით, მოგვეკიდა ჯდომისგან ხავსი,
მომეცით ფრთები, სხეულს ვტოვებ და სულში გავცვლი.
აუ რა კარგი ლექსია რა, არაპოზიტიური მეგონა მაგრამ დადებითად განვეწყვე.
სულში გავცვლი! ყოჩაღ რა! წყნარი ვარ მეც, ამ სიწყნარეში ვიპოვე შვება,
ვისთვის ვიყვირო, ჩურჩულზეც კი ტყვიები მხვდება.
ვეღარ ვინძრევით, მოგვეკიდა ჯდომისგან ხავსი,
მომეცით ფრთები, სხეულს ვტოვებ და სულში გავცვლი.
აუ რა კარგი ლექსია რა, არაპოზიტიური მეგონა მაგრამ დადებითად განვეწყვე.
სულში გავცვლი! ყოჩაღ რა!
18.
ავტორი: ლევან ფხაკაძე.
ჟანრი: პოეზია
ჩემი შეფასება: 5
26 მაისი, 2014
ავტორი: ლევან ფხაკაძე.
ჟანრი: პოეზია
ჩემი შეფასება: 5
26 მაისი, 2014
17. აღარც მე შემრჩა ხალხის რწმენა. აღარც მე შემრჩა ხალხის რწმენა.
16. რარიგ წყნარია ახლა გარეთ წვიმა და ქუჩა,
ერთი დასველდა, მეორე კი– მზეს გადაურჩა.
აი ეს ძალიან
+ რარიგ წყნარია ახლა გარეთ წვიმა და ქუჩა,
ერთი დასველდა, მეორე კი– მზეს გადაურჩა.
აი ეს ძალიან
+
15. რარიგ წყნარია ახლა გარეთ წვიმა და ქუჩა,
ერთი დასველდა, მეორე კი– მზეს გადაუ რარიგ წყნარია ახლა გარეთ წვიმა და ქუჩა,
ერთი დასველდა, მეორე კი– მზეს გადაუ
14. წყნარი ვარ მეც, ამ სიწყნარეში ვიპოვე შვება,
ვისთვის ვიყვირო, ჩურჩულზეც კი ტყვიები მხვდება.
კაი ფრაზაა პირველი სტროფის საპასუხოდ.
დრო რომ გადააფასებს ღირებულებებს, თვითმარქვია ყალბი მეფეების ჩრდილიც აღარ დარჩება დამიჯერე.
ბევრი რამ მომეწონა ლექსში, ცოტა შეკრული იყოს უფრო ვისურვებდი +5 მაინც წყნარი ვარ მეც, ამ სიწყნარეში ვიპოვე შვება,
ვისთვის ვიყვირო, ჩურჩულზეც კი ტყვიები მხვდება.
კაი ფრაზაა პირველი სტროფის საპასუხოდ.
დრო რომ გადააფასებს ღირებულებებს, თვითმარქვია ყალბი მეფეების ჩრდილიც აღარ დარჩება დამიჯერე.
ბევრი რამ მომეწონა ლექსში, ცოტა შეკრული იყოს უფრო ვისურვებდი +5 მაინც
13. ძალიან, ძალიან მო მ ე წ ო ნ ა ძალიან, ძალიან მო მ ე წ ო ნ ა
12. ძალიან, ძალიან მო მ ე წ ო ნ ა ძალიან, ძალიან მო მ ე წ ო ნ ა
11.
ამ ავტორის რაც წამიკითხავს, ეს მართლაც ყველაზე უკეთესია- უფრო გამართულიცაა- ემოციურადაც და ტექნიკურადაც, კარგადაც ჟღერს.
მაგრამ..მაგრამ... ჩემი აზრით, ძალიან კარგი ლექსი არ უნდა იყოს ეს :)
ამ ავტორის რაც წამიკითხავს, ეს მართლაც ყველაზე უკეთესია- უფრო გამართულიცაა- ემოციურადაც და ტექნიკურადაც, კარგადაც ჟღერს.
მაგრამ..მაგრამ... ჩემი აზრით, ძალიან კარგი ლექსი არ უნდა იყოს ეს :)
10. არ წამიშლია მეორე სახელით მიდევს ეს, წერტილშია განსხვავება :))
და დიდი მადლობა არ წამიშლია მეორე სახელით მიდევს ეს, წერტილშია განსხვავება :))
და დიდი მადლობა
9. ძალიან კარგი ,ძალიან ღრმა და ძალიან მართალი ლექსია...მე მომწონს შენი მხატვრული აზროვნება.სამწუხაროდ,ყველაფერი წაგიშლია...რატომ?ბევრად უკეთესები გეგულებოდა აქ რამე?! :)
ხათუნას ყველაფერი უთქვამს-ზედმეტად მიმაჩნია რამეს დამატება.წერე და წერე!!!
წარმატებები ++
არ გისმენთ ,,ხალხს" და თქვენი რწმენა არ გამაჩნია......ეს განსაკუთრებით!
,,მე ტყეს მოვუსმებ,ფოთლების შრიალს,
მთვარია საკუთარი თავის რწმენ არ დაკარგო..,
ძალიან კარგი ,ძალიან ღრმა და ძალიან მართალი ლექსია...მე მომწონს შენი მხატვრული აზროვნება.სამწუხაროდ,ყველაფერი წაგიშლია...რატომ?ბევრად უკეთესები გეგულებოდა აქ რამე?! :)
ხათუნას ყველაფერი უთქვამს-ზედმეტად მიმაჩნია რამეს დამატება.წერე და წერე!!!
წარმატებები ++
არ გისმენთ ,,ხალხს" და თქვენი რწმენა არ გამაჩნია......ეს განსაკუთრებით!
,,მე ტყეს მოვუსმებ,ფოთლების შრიალს,
მთვარია საკუთარი თავის რწმენ არ დაკარგო..,
8. მართალი ხარ გააჩნია ვინ როგორ ეძებს და სად :) მართალი ხარ გააჩნია ვინ როგორ ეძებს და სად :)
7. ღმერთი მოვძებნო? ამ ბოლო დროს ესეც დამჩემდა.~
მართალია არსებობს ასეთი ფრაზა ,, სჯობს გვიან ვიდრე არასდროს'', მაგრამ ჩვენ მუდამ ღმერთის და სრულქმნილების ძიებაში უნდა ვიყოთ... პირველ რიგში საკუთარ თავს უნდა ვუთხრა ეს ამბავი :)
ღმერთი მოვძებნო? ამ ბოლო დროს ესეც დამჩემდა.~
მართალია არსებობს ასეთი ფრაზა ,, სჯობს გვიან ვიდრე არასდროს``, მაგრამ ჩვენ მუდამ ღმერთის და სრულქმნილების ძიებაში უნდა ვიყოთ... პირველ რიგში საკუთარ თავს უნდა ვუთხრა ეს ამბავი :)
6. მადლობა შენ, ასე კარგად რომ წერ! მადლობა შენ, ასე კარგად რომ წერ!
5. დიდი დიდი და უღრმესი მადლობა ხათუნა ;) დიდი დიდი და უღრმესი მადლობა ხათუნა ;)
4. მიწა თუ ზეცა?!
(ლევან ფხაკაძის ერთი ლექსის ანალიზი)
რწმენა ძალაა, თან ისეთი ძალა, რომელსაც მთის გადადგმაც კი ძალუძს. ყველაზე დიდი და ძნელადაღსახოცი ლაქა, რაც კი ოდესმე ჩვენს სულს დასტყობია, რწმენის შესუსტებაა, ან უარეს შემთხვევაში– მისი დაკარგვა.
შემოქმედისთვის მეტად მნიშვნელოვანია მისი ქმნილებით დაინტერესება და მისი სწორად შეფასება კომპეტენტურ პირთა მიერ – მკითხველს ვგულისხმობ, რასაკვირველია.
გულახდილად მოგახსენებთ– დღეს მკითხველის ინსტიტუტი, ფაქტიურად, სულს ღაფავს. ლიტერატურასთან შეხებისას ტექსტის ზედაპირული ანამნეზის დადგენა, ზერელე დასკვნების გამოტანა, სულიერი თვალის დახშობა– არა იმიტომ, რომ სახარებისეულ სიბრძნეს ნაზიარებმა რაიმე საცდური აიცდინოს, პირიქით, ნებაყოფლობით იტვირთოს სიბრმავე მოყვასის ტკივილებისაგან გასაქცევად, ეგოცენტრიზმს დამონება და შურსა და უსიყვარულობაში დამკვიდრება, სწორედ ის ,,სამკაულებია'', ასე ,,თვალისმომჭრელად'' რომ ბზინავენ ვაიმკითხველთა მანტიებზე.
,,არ ვუსმენ ,,ხალხს'' და მათი რწმენა არ გამაჩნია''– ამბობს ლექსის ლირიკული გმირი და პესიმიზმისგან თავის დასაღწევად, მიწიდან ცისკენ აღაპყრობს მზერას: ,,ღმერთი მოვძებნო? ამ ბოლო დროს ესეც დამჩემდა''.
მხოლოდ შინაგანად თავისუფალ პიროვნებას ხელეწიფება სწორი არჩევნის გაკეთება.
სამყარო კი ძნელად ცნობს, ან როგორც უცხო სხეულს, ისე იშორებს ურჩ და თავნება შვილებს, რათა მათი სიტყვა, ხმა ნელ–ნელა ჩაიძიროს დუმილში. ეს ის შემთხვევაა, როცა დუმილი ოქრო არაა. ეს ღვთისგან ბოძებული ტალანტის სამუდამო დაფლვის საშიშროების მაუწყებელი გონგია. წყვდიადის გაფანტვა, ამ კონკრეტულ შემთხვევაში, მხოლოდ დიონისეს ძალუძს: ,,ნელ–ნელა ვთვრები, მხოლოდ ამ დროს თუ ვარღვევ დუმილს''– ვკითხულობთ ლექსში.
ლირიკულ გმირს არც სიტყვის თამამად გაცხადების უფლება აქვს, მან თავისი არსებობით მყუდროება არ უნდა დაურღვიოს პატივდებულ გვამებს, ცხოვრების ნებიერთ, რომელთა რისხვა მყისიერი და გარდაუვალია: ,,ჩურჩულზეც კი ტყვიები მხვდება''.
როცა მგლურ კანონებზე გაზრდილი ბრბო მხოლოდ იმაზეა დაგეშილი, რომ კუთხეში მიგიმწყვდიოს მხოლოდ და მხოლოდ იმიტომ, რომ არ გაგიგო, არ გაღიარა, ვერ შეგიყვარა, იძულებული ხარ ჩამოიგლიჯო დედამიწის ბინადრის სულისშემხუთველი ნიღაბი და თუნდაც ცალი ფრთით (ან სულაც– უფრთოდ!) გააღწიო საზღვრებს მიღმა.
მანამდე კი, ჯერ სხეულში ჩაშენებული ტკივილის გისოსებს ამტვრევინებ ბასრ ლექსებს, შემდეგ სევდის ფესვიანად ამოძირკვას ლამობ და ვინც უკან, ამ სამყაროსკენ გახედებს, თვალცრემლიანი დედაა, ის ერთადერთი, ვისაც ყველანაირი უყვარხარ... ყველანაირს გიტანს და გღებულობს...
იცი, რომ სხეული მიწისაა და მასვე უნდა დაუბრუნდეს.
სული ზეცის ძიებაშია.
მუსიკის ჰანგები მშველელის როლს იძენენ. ტკივილით განსხეულდები მასში და უსმენ ,,მეფეს, ანდა უსმენ ჩარკვიანს'', რომელსაც მისტიკური სიმშვიდე მოაქვს... ირეალური ,,კვდომა'', უცნობ ღმერთში გარდასახვის სურვილი...
და კიდევ ერთი გადარჩენილი სულის მობრუნება ,,მამისეულ სახლში'', უძღები ძის დარად, მავედრებელი მზერითა და დუმილზე დამყნობილი მაცოცხლებელი სიტყვებით:,,არ დამივიწყო, ღმერთო!''
ეს უკვე სიცოცხლეზე ბევრად მეტია!
მიწა თუ ზეცა?!
(ლევან ფხაკაძის ერთი ლექსის ანალიზი)
რწმენა ძალაა, თან ისეთი ძალა, რომელსაც მთის გადადგმაც კი ძალუძს. ყველაზე დიდი და ძნელადაღსახოცი ლაქა, რაც კი ოდესმე ჩვენს სულს დასტყობია, რწმენის შესუსტებაა, ან უარეს შემთხვევაში– მისი დაკარგვა.
შემოქმედისთვის მეტად მნიშვნელოვანია მისი ქმნილებით დაინტერესება და მისი სწორად შეფასება კომპეტენტურ პირთა მიერ – მკითხველს ვგულისხმობ, რასაკვირველია.
გულახდილად მოგახსენებთ– დღეს მკითხველის ინსტიტუტი, ფაქტიურად, სულს ღაფავს. ლიტერატურასთან შეხებისას ტექსტის ზედაპირული ანამნეზის დადგენა, ზერელე დასკვნების გამოტანა, სულიერი თვალის დახშობა– არა იმიტომ, რომ სახარებისეულ სიბრძნეს ნაზიარებმა რაიმე საცდური აიცდინოს, პირიქით, ნებაყოფლობით იტვირთოს სიბრმავე მოყვასის ტკივილებისაგან გასაქცევად, ეგოცენტრიზმს დამონება და შურსა და უსიყვარულობაში დამკვიდრება, სწორედ ის ,,სამკაულებია``, ასე ,,თვალისმომჭრელად`` რომ ბზინავენ ვაიმკითხველთა მანტიებზე.
,,არ ვუსმენ ,,ხალხს`` და მათი რწმენა არ გამაჩნია``– ამბობს ლექსის ლირიკული გმირი და პესიმიზმისგან თავის დასაღწევად, მიწიდან ცისკენ აღაპყრობს მზერას: ,,ღმერთი მოვძებნო? ამ ბოლო დროს ესეც დამჩემდა``.
მხოლოდ შინაგანად თავისუფალ პიროვნებას ხელეწიფება სწორი არჩევნის გაკეთება.
სამყარო კი ძნელად ცნობს, ან როგორც უცხო სხეულს, ისე იშორებს ურჩ და თავნება შვილებს, რათა მათი სიტყვა, ხმა ნელ–ნელა ჩაიძიროს დუმილში. ეს ის შემთხვევაა, როცა დუმილი ოქრო არაა. ეს ღვთისგან ბოძებული ტალანტის სამუდამო დაფლვის საშიშროების მაუწყებელი გონგია. წყვდიადის გაფანტვა, ამ კონკრეტულ შემთხვევაში, მხოლოდ დიონისეს ძალუძს: ,,ნელ–ნელა ვთვრები, მხოლოდ ამ დროს თუ ვარღვევ დუმილს``– ვკითხულობთ ლექსში.
ლირიკულ გმირს არც სიტყვის თამამად გაცხადების უფლება აქვს, მან თავისი არსებობით მყუდროება არ უნდა დაურღვიოს პატივდებულ გვამებს, ცხოვრების ნებიერთ, რომელთა რისხვა მყისიერი და გარდაუვალია: ,,ჩურჩულზეც კი ტყვიები მხვდება``.
როცა მგლურ კანონებზე გაზრდილი ბრბო მხოლოდ იმაზეა დაგეშილი, რომ კუთხეში მიგიმწყვდიოს მხოლოდ და მხოლოდ იმიტომ, რომ არ გაგიგო, არ გაღიარა, ვერ შეგიყვარა, იძულებული ხარ ჩამოიგლიჯო დედამიწის ბინადრის სულისშემხუთველი ნიღაბი და თუნდაც ცალი ფრთით (ან სულაც– უფრთოდ!) გააღწიო საზღვრებს მიღმა.
მანამდე კი, ჯერ სხეულში ჩაშენებული ტკივილის გისოსებს ამტვრევინებ ბასრ ლექსებს, შემდეგ სევდის ფესვიანად ამოძირკვას ლამობ და ვინც უკან, ამ სამყაროსკენ გახედებს, თვალცრემლიანი დედაა, ის ერთადერთი, ვისაც ყველანაირი უყვარხარ... ყველანაირს გიტანს და გღებულობს...
იცი, რომ სხეული მიწისაა და მასვე უნდა დაუბრუნდეს.
სული ზეცის ძიებაშია.
მუსიკის ჰანგები მშველელის როლს იძენენ. ტკივილით განსხეულდები მასში და უსმენ ,,მეფეს, ანდა უსმენ ჩარკვიანს``, რომელსაც მისტიკური სიმშვიდე მოაქვს... ირეალური ,,კვდომა``, უცნობ ღმერთში გარდასახვის სურვილი...
და კიდევ ერთი გადარჩენილი სულის მობრუნება ,,მამისეულ სახლში``, უძღები ძის დარად, მავედრებელი მზერითა და დუმილზე დამყნობილი მაცოცხლებელი სიტყვებით:,,არ დამივიწყო, ღმერთო!``
ეს უკვე სიცოცხლეზე ბევრად მეტია!
3. იყოს სათაურია რა :) რამე ხოუნდა დამეწერა :) იყოს სათაურია რა :) რამე ხოუნდა დამეწერა :)
2. ოღონ სათაურს მოუხერხე რამე ოღონ სათაურს მოუხერხე რამე
1. ლევააან ეს რა კარგი ლექსია, ღრმა...
ახლა მე ვუსმენ მეფეს, ანდა ვუსმენ ჩარკვიანს,
არ ვუსმენ ,,ხალხს" და მათი რწმენა არ გამაჩნია.
ისევ მომადგა ღამის ნისლი ღია ფანჯრებთან,
ღმერთი მოვძებნო? ამ ბოლო დროს ესეც დამჩემდა.
+++++++++++++ ლევააან ეს რა კარგი ლექსია, ღრმა...
ახლა მე ვუსმენ მეფეს, ანდა ვუსმენ ჩარკვიანს,
არ ვუსმენ ,,ხალხს" და მათი რწმენა არ გამაჩნია.
ისევ მომადგა ღამის ნისლი ღია ფანჯრებთან,
ღმერთი მოვძებნო? ამ ბოლო დროს ესეც დამჩემდა.
+++++++++++++
|
|
| მონაცემები არ არის |
|
|
