ერთ ჭერქვეშ მცხოვრებ ადამიანებს,
აშორებთ პლანეტები.
ერთი და იგივე თეფშებიდან
ჭამენ ერთმანეთის ნერვებს,
ერთი და იგივე ჭიქებიდან
სვამენ ერთმანეთის სისხლს.

ან როგორ იტევს ვიწრო ოთახი
კედლებში კოსმოსს,
ან კიდევ ამდენ მეტეორიტს,-
ამდენ ჭიქას, ამდენ ჩანგალს,
ამდენ მფრინავ თეფშს?
ამ ქაოსს რატომ ეძახის ხალხი
მსოფლიო წესრიგს,
ოჯახურ სითბოს.

სასაცილოა ყველაფერი:
კარზე დაკაკუნების შემდეგ
დასადგურებული სიჩუმეც,
შემშრალებული ცრემლებიც,
ნაჩქარევად მილაგებული ოთახიც,
ნაძალადევი ღიმილიც და
უკვე გამქრალი ძალადობის კვალიც.

სტუმარი დროებითი ზავია.
ზავდება ტკივილი და მოვალეობა,
ზავდება სასმელი,
იკმაზება საჭმელები,
იკაზმება უფროსი ქალიშვილიც,
რადგან ამ სტუმარს
სხვა უფრო სიმპატიური
სტუმარიც ახლავს.

და ჩაღდება ქეიფი,
რომელიც მაგონებს
ბრძოლასა და ბრძოლას შორის
მეომრების ღრეობას.

ჩაღდება ცეცხლიც,
რომელშიც არაფერი იწვის,
იცლება ჭიქები
და ადამიანებიც იც(ვ)ლებიან.

სუფრის წევრების ლუღლუღი
აგონიაში მყოფი მეომრის
მონოლოგს მაგონებს,
რომელსაც არავინ უსმენს.

სტუმრებსაც გაისტუმრებენ,
ოთახიც დაიგვება,
სუფრაც მილაგდება,
აღიგვება პირისაგან მიწისა
ლხენის ნაკვალევი
და ყველა პლანეტა
განლაგდება თავის ორბიტაზე.

როგორი პატარაა კოსმოსი!
დიდი დათვი აგრძელებს ბრდღვინვას,
პატარა დათვი ტორავს შეკაზმულ ირემს,
რომელსაც არ ჰყოფნის გამბედაობა,
რომ  გადახტეს
და იმ მეტეორს გამოენთოს,
სუფრის ქვეშ  რომ უწვავდა ფეხებს.

როგორი პატარები არიან
ტელესკოპის მილში
სხვა გალაქტიკის პლანეტები.

19:46
26.05.2014წ.