დედაბოძი ამოზრდილი სახლის გულიდან...
დგახარ და შუბლით გიჭირავს ჭერი,
ჩვენი ზეცა...
მე კი შორიდან,
ხელს კი არა, ფიქრს ძლივს გაწვდენ და
როგორც მაშინ,
ბავშობაში,
უთავბოლოდ ვტრიალებდი ბოძის გარშემო,
ფესვებისკენ თავდახრილი შენს გარშემო ვტრიალებ ჩუმად...
და გავედრებ
ყველა ჩემს დარდს შენზე და ჩვენზე,
ყველა სიზმარს
(წყალს ვატანდი, არ შეისმინა),
და გავედრებ ყველა შიშს და ყველა ფორიაქს...
დგახარ და შუბლით გიჭირავს ზეცა, ჩვენი ჭერი,
მე კი შორიდან...
დამიფარე, შემეწიე...
შენი შუბლის ბზარებიდან იღვენთება თბილი სინათლე.
სანთელს გინთებ, დარდის სანთელს...
აღარ იავდრებს.
გამამყარე... შეგეშველო.
გაგიმრთელებ დამსკდარ შუბლს და მხრებზე იარებს...
დედაბოძო ამოზრდილო სახლის გულიდან
სანთელს გინთებ, დარდის სანთელს...