იჯდა შავოსანი ნახევრადბნელ ოთახში,
ბჟუტავდა ჭრაქი.
წელამდე იდო თოვლი და ფიჩხები ვეღარ მოჰქონდათ ტყიდან.
ერთადერთხელ დაეწყევლა შვილი ბავშვობაში,- შენ არ გაეზარდე დედაშენსო…
იმ წელს თორმეტი მკვდარი ჩამოასვენეს სოფელში,-
თვეში თითო ოჯახი თხრიდა საფლავს;
სიტყვა გაუძვირდათ ერთმანეთში,
საღამოსპირსვე შეუმჩნეველი კვამლი ასდიოდათ ბუხრებს,
ომის სუნი ჭუჭყივით ჩააჯდა ძველისძველ კედლებს და
წვიმით დალაქავებულ ფანჯრებს;
ომის და მკვდრის ყვავილების ტბორები იდგა ყველგან.
მეთორმეტე ცხედარს ახალ წლამდე ერთი დღით ადრე გაუხსნეს ჭიშკარი...
აღარავის უნახავს მხრებმოტეხილი დედა,
სოფელმა შეუჭედა ხის კუბო ომის შვილს და მესამე სოფლის ბოლოდან მოყვანილმა მღვდელმა აუგო წესი..
ბოლო პანაშვიდზე ვიღაცას დაუნახავს, როგორ დიოდა ცრემლები ჯვარცმის ღვთისმშობელს...
იმ ზამთარს ახალი წელი აღარ მოსულა.