ჩემი ლექსების მღლის პიეტრობა,
არეულ სტრიქონებს არ უჩანს შველა.
ლეთას გავაყოლე უფრო შირით-შორით,
კარგიც და ცუდიც სიტყვები ყველა.

თითქოსდა მიწევს დაყმუნება,
ბევრი გამომიჩნდა ზოილი,
მე, მათ ჯავარდენით ვუპასუხებ,
თქვენ ეს ნუ გგონიათ იოლი.

ამაზე ნუ დამიწყეთ განქიქება,
მამონა მაინც არ მაკლია
და თუ არ მჩვევია ნამაზი,
არ ვიტყვი, რომ ეს ნაკლია.

გეტყვით იმას რომ არ ვარ მზვაობარი,
დაბადებიდანვე თან მყვება რინდი.
არ ღირს მისურვოთ, მე თქვენ სალმობა,
ისედაც მიშრობს, მე მზერას ბინდი.

როცა მოყვასნი ვერ გელევიან რა საამოა,
თვალებით გრძნობებს რომ გაყრიან და გედასებიან,
მაშინ მუზების, დაიწყებს თეთრად სითბოში თოვას
და გულთამწველი სტრიქონები იწერებიან.

სულ სხვა ფერის საღამოა, კანცონები ჩამესმის,
უსაშველოდ უბერავს ევროსი და მითბობს გულს.
მგონი ფინალს მივედი, გაშრა კასტალიის წყარო,
ლექსი აგარ მეწერება, მაინც წერა მსურს.

ჩემი ლექსების, თუ გღლით პიეტრობა
და ამ სტრიქონებს არ უჩანს შველა.
ლეთას გააყოლეთ უფრო შორით-შორით,
კარგიც და ცუდიც სიტყვები ყველა.