სურვილებთან განშორებას სხვა ადგილი აღარ აქვს.
დაუთვიათ უამრავჯერ წლები წლებს რომ მისდევდა.
ხვალინდელ დღის,უფლისა და იმედების ამარა
მე და პაპა გიორგი ვართ ერთმანეთის იმედად.

არაფერი პრეტენზია,სულ მცირედი გვყოფნის და
ერთმანეთის ჭირ-ვარამის ყოველდღე ვხდებით მოწმე.
მარტოობა შეაწუხებს და მეზობელ სოფლიდან
გვესტუმრება ზურაბია,,თითო ღერ თუთუნს მოვწევთ.

ვისაუბრებთ მომავალზე,წარსულ დროსაც ვაახლებთ,
მოვიკითხავთ სათითაოდ აქაური ვინც არის,
აქა იქ შემორჩენილ და ცარიელ ოდა-სახლებს
ჩამოსცვივდათ კრამიტი და აგურიც და ფიცარიც,

ქალაქიდან მოსასვლელი თითქოს გზები ვერ ნახეს,
სხვა სოფლისკენ მიმავალი არც არავინ არა სჩანს.
*ჯარისკაცის მამასავით* მენანება ვენახი
რომელიც რომ ვეღარ ცოცხლობს,უპატგრონოდ რომ დარჩა

მე და პაპა გიორგისაც .დრო ერთმანეთს გვაშორებს,
ამ ბოლო დროს ავადმყოფობს,აღარც ძალა აღარ აქვს.
ყოველდღე შარას გავყურებთ,იქნებ ვინემ გამოჩნდეს
თორემ სულ მარტო დავრჩები, ჩემი ძაღლის ამარა...