ვარდები ზოგჯერ ღიმილს მთხოვნიან,
თუ შენი სულით გულს ვერ ვიჯერებ,
მე სიყვარული არ მითხოვია
და სიძულვილიც ვერ დავიჯერე.

ჩამოცრის თეთრად შავი ცა ღრუბლებს,
დახატავს წვიმა მიწაზე ნდობას,
ჩემს ლექსებს თავ-გზას ბოროტად უბნევს
ეს სულიერი უამინდობა.

დაანაწილებს გარითმულ სევდას
აგონიური ცრემლების ჩქერი,
აქამდე ფუჭი ოცნება მლევდა,
უფსკრულებიდან როცა გიცქერდი.

ვარდები ზოგჯერ ღიმილს მთხოვნიან,
თუ შენი სულით გულს ვერ ვიჯერებ,
მე სიყვარული არ მითხოვია
და სიძულვილიც ვერ დავიჯერე.