გახსოვს გაზაფხულის წვიმიანი ღამე.
ვიჯექი ხის ძირში და შენს სურათს დავცქეროდი,
ვუყურებდი და თვალები ცრემლებით მევსებოდა,
ლამობდა ცრემლი გადმოსვლას, შენ კი ამ დროს სიხვისი მკლავები გათბობობდა, გეფერებოდა ტბასთან ჩამოშლილ გიშრის თმებზე,
გიყურებდი მე ნაპირიდან და ასე გაუნძრევლად გადიოდა სიხარულისა და სევდის წუთები.
ვინიცის რამდენი ღამე გამითენებია შენს ცქერაში,
ვინ დათვლის იმ წუთებს თუ რამდენჯერ დავმტკბარვარ მოგონებებით შენთან ერთად და რამდენჯერ ამღვრევია თვალები ცრემლით,
როგორ მალე გარდაიცვალა ოცნებები ჩემს ხელებში, ეხლა მოგონებებიც მიკვდება და რარიგ ვიტანჯები ამის გამო...
გახსოვს მაისი, ელმავალ-მშენის ეზოში ვიჯექით გამხდარი ნაძვების ქვეშ, აკანკალებული ხმით მკითხე:
- გიყვარვარ?...
ამის მერე კი შენს შეკუმშულ ტუჩებს დავეწაფე ხარბათ, წვიმაც წამოვიდა და აღარ მეშინოდა სიმარტოვის რადგან შენი სიახლოვე ოცნებებს მიხდენდა, ღმერთო რა დამავიწყებს ამ ნეტარ წუთებს, თუმცაღა ეს ხომ ბედის უკუღმართი ოინი იყო და მეტი არაფერი,
მითხარით აბა რა დავარქვა ამას?...
სასიხარულო მოგონება თუ სევდის აჩრდილი...