დავდევ ამ ქარს, ფიქრის ამქარს,
მზე ამომდის ლამანჩიდან,
შევრჩი ფიქრის აყალმაყალს,
რას ვფიქრობდი, რაღა მრჯიდა..
სჯობდა ყოფნა მომეკაზმა,
უდარდელი არშიებით..
ამრეოდა იქნებ თავგზა,
ცოდვით, ცოდვის ნაშიერის...
სად ვარდი და ეკალ-ბარდი,
ერთი ლექსით მივალ ხელში,
ცხოვრება ჰგავს თამაშს ნარდის,
არ მიმართლებს კამათლებში.