პოეტურია, აღარასდროს უნდა გეჩვენო,
შენ, ალბათ, მაინც თეთრი კაბით დაგრჩი ხსოვნაში,
რატომ არ ცხრებით, ბედისწერის მკაცრო ელჩებო?
რატომ გამირბის პოეზიის ფრთათეთრი რაში?!
მერე ზღვად მოვალ შენს თვალებზე მაშინ, რომ აღარ
თუ ვეღარ დაგეტევი უკვე გულში და თუკი
იმ ზღვა ცრემლიდან ერთი წვეთიც კი ჩაგეყლაპა,
შენში დავრჩები სამუდამოდ, თუმც ჩემს გულს უკვირს,
რატომ მთავრდება ყველაფერი, როდესაც არც ჩვენ
ასე არ გვსურს და პოეზიაც საუბრობს სულ სხვას,
იქნებ ერთმანეთს ჯოჯოხეთში ცხოვრებას ვაჩვევთ,
ბედნიერების სისხლის წვეთებს სამყაროს ვუსხამთ.