მაინტერესებს რას საქმიანობ, სადა ხარ ახლა, გძინავს თუ გღვიძავს?
რაც ჩვენ დავტოვეთ ურთიერთ არსი, მას მერე ყოფა მე აღარ მხიბლავს,
ნეტავ ვიცოდე, რამე თუ გტკივა, გიჭირს და გვერდით ვინმე თუ გინდგას,
ან განსაცდელში თუ იმყოფები, ვინ გეუბნება ერთ ლამაზ სიტყვას?
მინდა ვიცოდე შენ ახლა რას გრძნობ, მე რომ აღარ ვარ გწყინს თუ გახარებს?
იქნებ შენს ფიქრში ადგილიც არ მაქვს, ჩემი ცხოვრება სულ არ გადარდებს,
ვფიქრობ ქალური სულისკვეთება გრძნობებს შენს გულში ცივად განაგებს
და ამიტომაც ჩემი ლექსები ახლაც ფურცელზე სევდით ღაღადებს.
ხომ შეიძლება: რომ ბედნიერობ, სიცილ ხარხარით მზეს ეფიცხები,
ძლევამოსილი ბანოვანივით თვალის ჩაკრასკვით რომ არა ცხრები.
სულ არ გადარდებს შენზე ვინფიქრობს, დაუოკებელ ოცნებად რჩები,
მე კი საბრალო შენზე ფიქრით და ლექსების წერით ვერ და ვერ ვძღები.
დრო გავა, ლექსად მოგიძღვნი სიტყვებს, მზე როგორც უწინ ისევ გაგვათბობს,
ზაფხულს ზამთარი კვლავ შეეცვლება, თეთრი ფიფქები თავზე დაგვათოვს,
შენ შეიძლება აღარ გახსოვდე, სურნელი შენი მე კვლავ დამათრობს,
ოხ, როგორ მიჭირს ამ ლექსის წერა, მგონი ფიქრებში ბოღმა დამახრჩობს.