ღამის კოშმარები ისევ  მეორდება
როცა შენ წერილებს ქარი შემოიტანს.
ჩვეულ მოძრაობით მობილურს მივწვდები ,
იქნებ ტელეფონში დარჩეს  წასაკითხად.

ქარის შემოტანილ ხელუხლებელ წერილს
შენი მშვიდი სუნთქვაც ცახცახით მოჰქონდა
მე კი კოშმარები უკვე მტკიოდა და
სივრცე მარწუხივით თავზე  დამიმოკლდა.


სივრცე არ მყოფნიდა, ჰაერი მახრჩობდა,
როცა ერთად ყოფნის დღეები დასრულდა
რადგან უსიცოცხლო  შენი ემოცია
გულში ნაპრალებს და სულში დარდს აჩენდა.


მერე  ქარი  ერთხანს  სახეს მარიდებდა....

მე სიზმრის და ღამის უკვე მოძულე ვარ
შენს სითბოს  რომ მაგლეჯს  კანის ქსოვილიდან,
ჩემი ფანჯრებიდან ცივი ქარის ქროლვას
ვერასდროს გავატან დაუვიწყარ გრძნობას...