ჯერ კიდევ წუთის წინ,სუნთქავდა,ცხოვრობდა,
ჯერ კიდევ წუთის წინ გეგმავდა მომავალს,
ჯერ კიდევ წუთის წინ,უნდოდა ებრძოლა,
ჯერ კიდევ წუთის წინ არ გავდა მომაკვდავს.
სახეზე შეახმა,წუთის წინ ღიმილი,
ტუჩებს მიეყინა,სათქმელი სიტყვები,
ახლა,ან ჩვენზე მეტს გაიგებს იქეთ და
ან,იქაც გასტანჯავს,წყეული კითხვები.
ვუცქერ და წუთის წინ,ჯერ კიდევ სხვა იყო,
ნატანჯი წარსულით,მომავლის იმედით,
წითის წინ...ერთ წუთში,რამდენი გაიღო,
ვუცქერ და არც მახსოვს,-ოდესმე ვიცნობდი?
სიკვდილმა წაშალა,გააქრო ყოველი,
რთულია,ცარიელ სამოსელს უყურო,
როდესაც,წუთის წინ,აქ იყო ყოველი
და ახლა,ვზივარ და ჩემს სიკვდილს მოველი...