მე მახსოვს შენი პირველი სიტყვა,
შენი პირველი ნაბიჯიც მახსოვს,
თმებზე შებმული პატარა ბაფთა
და ჩუმი სუნთქვა ჩემს ყურთან ახლოს,

მახსოვს თვალებზე მომდგარი ცრემლი,
როცა სახლიდან გტოვებდა მამა,
შენი ხელებით კისრზე კვანძი,
და ოცნებების მდუმარე ჯვარცმა.

ვერ ვნახე თეთრი სასკოლო ფორმა,
შენი ნაწერი პირველი სტროფი,
მე ყოველ ღამით ცარიელ სახლში,
ძილის წინ, მხოლოდ შენს სურათს ვკოცნი.

ვიხუტებ გულში ჩვენს პირველ ნახატს,
სადაც ერთად ვართ მე, შენ და დედა,
როგორ ძნელია დაკარგო თურმე,
ის, ვისშიც მთლიან სამყაროს ხედავ.

პატარავ, შენთვის ვსუნთქავ და მჯერა,
ისევ დაგიწნავ ოქროსფერ ნაწნავს,
ძილის წინ ხელებს გაგითბობ კოცნით,
კვლავ წაგიკითხავ პრინცესას ზღაპარს.

მანძილი, გწამდეს, არაფერს ნიშნავს,
არაფერს ნიშნავს გარშემო ხალხი,
ჩემი შვილი ხარ და შენს თავს ვფიცავ,
გვექნება ისევ, საერთო სახლი.