ძალიან ბევრჯერ ამიცდა ფეხი
ბევრჯერ დავეცი
ლაფში და ნეხვში ამოვისვარე,
მაგრამ ღიმილი არ მშორდებოდა მაინც სახიდან,
და ამ ნათელი ღიმილის მიღმა  თითქმის  ვერავინ დამინახა
დაჩოქილი, გათელილი და ხირად სასიკვდილოდ დაჭრილი და მგლოვიარე,
რადგან მუდამ ვიღიმოდი -  სიცოცხლის ფასად.
ახლა , კუთხეში მიმწყვდეული ვარ, როგორც მახეში გაბმული მხეცი
და არაფერი დამრჩენია გარდა  განწირული  ღრიალისა.
მაგრამ  ვიცი რომ გადავრჩები,  ჩემთვის  ჩუმად გამოვიტირებ
და მერე, ისევ  სიცოცხლის ფასად, ისევ ღიმილი გამოანათებს