ავანტიურააო?!
არა გეფიცები, ფიცის უვიცი ვარ არაფერს ვამატებ.
ნეტას მაგონებდა, როცა გიგალობდა
/Ave-ო გალანტე.
                                      Ave/ შენ მარიამ!
დრო გამომელია ისე გამოვოგნდი,
ჩემი კალამივით 
გავშრი და გავჩერდი.
ბრალია კაჩინის , გალანტეს ბრალია.
აი განაჩენიც!
ჰო!
      შუაღამეა და ამ შუაღამიანს
ტოსკანას არეში შენ გიკრავს კაჩინი...

შენ შემომელანდე.  შენ,
ერთი ფიორა 
ფოთლების ფარდაგი და მე - პიგმალიონი
                                          ჩემო გალათეა!
                                        ვერ გადაგეჩვიე,
კიდევ რამდენი დღე გადავარჩინო?!
რამდენი ფურცელი უნდა გავათენო?!
აი ანათემა,

ამდენი კაჩინი... ამდენი გალანტე...
დასწყევლოს გამჩენმა,
ძლიერ  მომენატრე.
Ave/ შენ მარიამ!