მე ხომ შენს ტოტებს ვერასდროს დავხრი და ვერც ჟამთასვლა შეცვლის სიშორეს, დაუბერავენ ქარები განცდის ნასახლარივით ვტოვებ სიცოცხლეს. მიმაქვს დარდები შენიც და ჩემიც, მოგონებიდან თრთვილივით ქრება, მთელ ამ სამყაროს გაუძლებს ღმერთი და ეს იმედი არც ბოლოს კვდება.
