უხმო ნოტებს აშრიალებს ნაკადული,
გარეთ ისევ სუსხიანი ქარებია,
გულში ისევ შემოიჭრა გაზაფხული,
მე შენსავით სხვა არავინ მყვარებია.

გაფრინდება ეს ცხოვრება და შენსავით,
გულს დაცხრილავს საფანტების ცხელი ტყვია,
შენთან მოვალ უჩვეულო თეთრი ნავით,
შენზე ბევრი ვერაფერი შემიტყვია.

ძეგლებს ისევ სველი ქარი დასტრიალებს,
ტირიფივით აქვითინდა ლურჯი ია;
შენზე ფიქრი განუწყვეტლივ მაცლის ძალებს,
მე შენსავით სხვა არავინ მყვარებია.

ეჰ,ძვირფასო დაიღალა ღამე მძლავრი,
შენს ხატვაში ისევ დამიღამებია,
ჩემი ფიქრის განუყრელი გახდი მგზავრი,
მე შენსავით სხვა არავინ მყვარებია,

მახსენდება,დღესაც მწარედ მახსენდება,
სიყვარულით გრძნობით სავსე წერილები,
ვიცი,უკვე კოშკი აღარ აშენდება;
ძილის დროსაც აღარასდროს მეცილები.

ქარი ამტვრევს მარტოობას კმაყოფილი,
ღამემ ფერი შეიცვალა,გახდა ღია,
მახსენდება სილამაზე და პროფილი,
მე შენსავით სხვა არავინ მყვარებია.