თეთრ იანვრის მერცხლები
თვითმვკლელობას სჩადიან,
განთიადის მხედრები...
და ცოცხალი ცხედრები...
(ცოდვავ არ მემეტები
აღსარებად რომ გაგთქვა)..

ყელს მოწოლილ კაეშანს
წვავს მზის ცეცხლი ძლიერი,
სვამ და არ გეკარება,
სვავს მოჰგავხარ იერით...

ვფიქრობ არ ეკადრებათ
თვიმკველობის ზმანება,,,
უკეთილეს არსებებს...

გზა თუ ხიდთან თავდება
(რა ვქნა არ მემეტებით)
თეთრ იანვრის მერცხლები
სიცოცხლის ხის მძებნელნი,
ამის იქით მიდიან...
(გარეთ უტყვი წვიმაა,
წვიმს სიცოცხლის ცრემლები).

''ქარმა დარი არია
სიკვდილს ვეღარ ვეწევი
იქით ბევრი ბაღია
აქეთ ცოტა მერცხლები''.