მთვარეს ნაძენძი ღამის კალთა კბილით უჭირავს,
მე კი ფანჯრებთან მარტოობის მხრებზე გავსწორდი,
რომ ჩემი გულის ნამსხვრევები ცივი მუჭიდან
გადმოგცვივდეს და სიყვარულის შექმნას ღვარცოფი.


მოთოვს და ქალაქს ცა ფიფქებით დაამარილებს,
დგება ზამთარი ნაადრევად ჩემი სახლის წინ
და როგორც ცოდვა შევალ ტაძრის წინა კარიდან
სინანულში,რომ ავაზაკის ცრემლით დავიწვა.

იყავი თითქოს ასპარეზი ჩემთვის ახალი,
მაგრამ აქამდე შენი ძებნა ისე გაჭირდა,
როგორც ახლა ჭირს გაღიმება ანდა ხარხარი,
ანდა გაშვება შენი სისხლის ჩემი მაჯიდან.

და კვლავ დუმილი იზმორება წელში მოხრილი,
ღამენათევი სიმარტოვე თვალებს იფშვნიტავს,
სული მენგრევა უპატრონო ბავშვის ქოხივით
და ნანგრევებით მლოცველნაკლულ ტაძარს ვაშენებ.


რომ ვუპატრონო ფრთებმოჭრილი ანგელოზივით
გაფრენის სურვილს და ასახდენ ყველა ოცნებას,
ღრუბლები წვიმას სულ წვეთებად ჩამოზიდავნე,
თორემ თავსხმა და სისხლიანი წვიმა მოძველდა.


მთვარეს ნაძენძი ღამის კალთა კბილით უჭირავს,
მე კი ფანჯრებთან მარტოობის მხრებზე გავსწორდი,
რომ ჩემი გულის ნამსხვრევები ცივი მუჭიდან
გადმოგცვივდეს და სიყვარულის შექმნას ღვარცოფი.

(ანდრეა მოსეშვილი)