როცა შეგხვდები,
სამშობლოდან გადაკარგულს,
მწარე ღიმილით,
ბავშვობის ნატვრას,
უკვე ახდენილს და ჟინდაკარგულს,
სევდით გიამბობ
თუ როგორ ცივა სოფელში ამ დროს,
მთები იცმევენ
ნაცრისფერ პალტოს,
აქ კი მზე არი...
ახლა შენც აქ ხარ
როცა არ გეძებ.
გნატრობდი მაშინ

როს თავს ვიკლავდი
პირას არაგვის
მე შენ მახსოვდი
ძვირფასო მარტო,
და სხვა  არავინ.