ღამეში ჩამწყვდეული ღამე ბორგავს იკაწრავს თათებს
აზრნი დაძრწიან როგორც სხვენში ლურჯი ვირთხები
შენ თვალნო ჩემო სხვანაირი ტირილი გმართებს
მე ცოცხალი ვარ სანამ ლექსად არ დავინთხევი

როგორც ხეს ქარი შეატოკებს ძილს ეს კოშმარი
ქვეცნობიერთა ქსელს გაუწყვეტს სიზმრის ობობას
ჩემს დაღვრილ სისხლზე აყვავდება ერთ დღეს შროშანი
და ჩემს სანაცვლოდ მოგილოცავს ყვავილთა შობას

კვლავ გადვიხადო ტანჯვით ჩემი ცხოვრების ხარკი
მიხვდები მერე ძუ მგელივით რამ ამაღრინა
მე დამემსხვრია მოთმინების ყველა ლარნაკი
და ყინვის სუნთქვამ დამიორთქლა ლოდინის მინა

არც კი გეგონოს რომ დაეცეს ნაბრძოლი ციხე
არ დაიჯერო რომ ტყდებოდეს შიგნიდან კარი
ასი გზა უკან მაგრამ უკვე აღარსად ვიხევ
არწივს არ შვენის ქათამივით ხეზე კაკანი

თუნდ არ ეღირსოს სახელს ჩემსას საფლავის ლოდი
ყორნები გაძღნენ უპატრონო სხეულის ჭამით...
ეჰ გამიხსენე ერთ დროს ლექსებს რომ გიყვებოდი
და თეთრ კალათით ვარსკვლავები მომქონდა ღამით