დღეს ვარ ფოთოლცვენა ამ ხის,
მერე მაჯისცემა– ცამდე,
ფოთლებს აყოლილი ბახი...
გული ვეღარ უძლებს ამდენს...
მერე გაციება შენი,
თითქოს ფოთოლცვენას გავდე,
ახლა ეს ფოთლები გშვენის,
ვიცი,
ვერ გავუძლებ ამდენს...
შენი გამოხედვა– ნისლი;
ჩემი მაჯისცემა– გრგვინვა...
ქარი ფოთლებს მხრებზე იშლის...
ამ დროს აღარ მახსოვს, ვინ ვარ!..