ანა ახმატოვა  # # #


სარკე რომ გატყდა - მის გამო არა,
არც იმის - ქარის ღმუილით მილში;
არა მის გამო - მოგებით ნიშნის,
შენზე ფიქრს რაღაც რომ შეეპარა...
არა სრულებით, არა მის გამო -
შევხვდი მას ზღურბლზე - საკარმიდამო.

не оттого,что зеркало разбилось,
не оттого,что ветер выл в трубе,
не оттого,что в мысли о тебе
уже что-то просочилось...
не оттого,совсем не оттого
я на пороге встретила его.


ივან ბუნინი  -  # # #

ტყის იქეთ - კვლავ ტყე... ბინდს იცვამს როს დღე;
სილურჯეს - ბარი.  ჭაღარად, ცვარ-ნამს
იფენს ბალახი - ათეთრებს კორდებს...
და ბუც იღვიძებს - ღამდება სანამ.

დასავლეთს ერთვის ცაცხვების მწკრივი;
როგორც გუშაგნი - მიდიან მარშით, 
და მათ ასწლოვან გულებში იწვის
ამღვრეული მზე - ფასკუნჯის ფრთას შლის.

Все лес и лес. А день темнеет;
Низы синеют, и трава
Седой росой в лугах белеет...
Проснулась серая сова.

На запад сосны вереницей
Идут, как рать сторожевых,
И солнце мутное Жар-Птицей
Горит в их дебрях вековых.