ისევ ისე, ისევ ისე....
ვუწერ საკუთარ თვს წერილებს და მერე ვკითხულობ, სუნთქვაშეკრული.
ვუსმენ შენს ლექსებს და ვიფერებ ისე თითქოს ჩემზე იყოს, მე მეკუთვნოდეს.
და ისევ ისე ყოვლღამით დაუფიქრებლად, ვუყურებ ცას და ტუჩების ფრთხილი მოძრაობით წარმოვთქვამ :-"ღამემშვიდობის"....
არ გიცდიაო ვერ დამწამებ, მე გივიწყებდი, ყოელ დილით და ღამით მაინც ჩვევად მექცა დამშვიდობება...
ჯერ შემიყვარდი და მერე უფრო შემოგეჩვიე, ხოდა იცოდე,ჩვევებია -ადამიანი...