Дави…

    ***

Пишу.  Нет –
Хочется крикнуть!

Случайности нет – 
Неслучайна запись.

Ровно в полвосьмого
Сегодня солнце взойдёт.

В карманы рук не пряча,
Я встречу зарю с утра.

- - -

Я с ним не знаком.
Он глухонемой.
Никого не слышит,
Ни с кем не говорит,
Приспособляется
К будням обыденным.

Сидит у Обители в надежде,
Что эти слова не что иное,
Как отзвук монет брошенных в шапку!

- - -

К двугривенному  двугривенные,   
Ещё двугривенник...

Сегодня, остановившись напротив,
Из пачки две сигаретки достал:
Одну мне протянул,
Другим сам прикурил...
И кивнув головой,
Пошёл дорогой, ведшей
Не к мягкому креслу.

Он лишь в обычную доброту
Может окунуться...

- - -

И бессмысленна любая 
Математика,
Когда двугривенник
Делённый на двугривенный -
Добро.

Переведён 05.11.2014


                                                                                             
      დავი
   
        ***

ვწერ მაშინ,
როცა მინდა ვთქვა არა!

შემთხვევით არაფერი ხდება.
არც ეს ნაწერია შემთხვევითი.

დღეს მზე, ზუსტად
ექვსის ნახევარზე ამოვა.

დღეს მზეს ჯიბეში
ხელებჩაწყობილი არ დავხვდები.

* * *

არ მიცნობს და არ ვიცნობ.

ყრუმუნჯია.
არც არავის უსმენს და
და არც არავის ესაუბრება.
დღევანდელობასაა მორგებული
საუკეთესო გაგებით.

ტაძართან ზის და იმედი აქვს.

ეს ნაწერი მის ქუდში ჩაყრილი ხურდების ხმაა!

* * *

ოც თეთრს დამატებული ოცი,
კიდევ ოცი და ა.შ.

დღეს ჩემს წინ გაჩერდა,
კოლოფიდან ორი ღერი ამოიღო,
ერთი მე მომცა, მეორეზე მოვუკიდე,
თავი დამიქნია და გზა გააგრძელა რომელიც
არ მიდის რბილ სავარძლამდე.

ის მხოლოდ სიკეთეში
შეიძლება ჩაეფლოს.

* * *

სისულელეა ყოველგვარი
მათემატიკა,
როცა ორი გაყოფილი ორზე არის სიკეთე!


7 სექტემბერი, 2014



-----------------------------------------------------------------------



                        Мел З

                          ****

При желании во всём можно разглядеть прекрасное,
Даже в плохом.
Разве нельзя во время дождя увидеть радугу?
Хотя... Дождь сам по себе прекрасен...
Но необходимо почувствовать его.
Некоторые не то что дождя, не чувствуют солнца!
Не обязательно согреться, чтобы ощутить солнце.
Удивитесь, но я как-то почувствовал даже облако...
Попытался показать другим – увиденное...
Но, увы, в ответ я услышал лишь хохот...
А для меня оно было не просто облаком.
С тех пор я никому ничего не объясняю.
Пусть каждый видит уж своё видение.
Есть нечто, что подвластно лишь Твоему взору,
Не увидеть и не почувствовать его другим.
--
Как ни странно у людей вместо чувств,
Самые  настоящие щупальца.                       
Так и наровят влесть в чужую им душу,
Может кто-то лучше вас разбирается в душах,
Но не играет на струнах нервных
Уж по той, или иной причине...
«С кем ведёте борьбу?
Не боитесь?»
У меня к вам просьба:
Руки прочь от меня...
Знайте, я вас просто напросто не замечаю.
--
Вчера размышлял о людских заболеваниях...
Существует череда разновидных  болезней.
Я для себя обнаружил ещё одну...
«Подражательство»...
Страшный недуг – подражание.
Когда человек лишён собственного мнения,
Пытается строить « небоскрёбы» на чужих идеях...
У таких строении нет фундамента...
Крушение неизбежно...
--
Задумывались,какое слово чаще всего говорите?
Я, к примеру, говорю – Здравствуйте и Спасибо -
Любимые мои два слова...
Произнесённое – Здравствуйте – предвестник Здоровья-Победы,
Каждое – Спасибо – обращение  к Господу.
И не имеет ни какого значения кому говоришь...
--
Хочу  поблагодарить каждого,
Кто с добрыми, или худыми намерениями,
Хотя бы однажды врывался без стука в мою жизнь...
Они мне дают пищу для размышления и роста.
Слава Богу!
Всё в руках Божьих!
Господь  Аз и Ижица
Моих помыслов,
Всех действии...
Спаси-бо(г), Господи!

(Белый и вольный стих
переведён с грузинского языка: 04.11.2014)



                მელ.ზ

                    ***
კარგის დანახვა ყველაფერში შეიძლება.
ცუდშიც კი.
წვიმაში ხომ ჩანს ცისარტყელა.
თუმცა... წვიმა თვითონაც კარგია...
მთავარია იგრძნო.
ზოგი წვიმას კი არა მზესაც ვერ გრძნობს!
აუცილებელი არაა გაგათბოს მზემ, რომ იგრძნო.
გაგიკვირდებათ და... მე ღრუბელიც მიგრძვნია...
ვცადე სხვებისთვისაც დამენახებინა ის, რაც მე ვნახე...
მათ სიცილად არ ეყოთ...
ჩემთვის კი ის არ იყო მხოლოდ ღრუბელი.
მას შემდეგ არავის არაფერს ვუხსნი...
დაე დაინახონ ისე, როგორც მათ სურთ.
არის რაღაცეები რისი დანახვაც მხოლოდ შენ შეგიძლია.
რასაც სხვა ვერ დაინახავს და ვერ იგრძნობს....

ბოლო დროს ადამიანებს
გრძნობების ნაცვლად საცეცები აქვთ.
ასე კარგად ფათურობენ სხვის სულში.
რა იცით იქნებ სხვას უკეთ შეუძლია სულის შეცნობა,
სულში ჩაწვდომა,
მაგრამ სულაც არ აფათურებს იქ ხელებს...
''ვის ებრძვით?
არ გეშინიათ?''
ერთი თხოვნა მაქვს.... მე ნუ შემეხებით....
ხომ ხედავთ, არც კი გიმჩნევთ...

გუშინ ბევრი ვიფიქრე ადამიანთა სნეულებებზე...
რამდენი საშინელი დაავადება არსებობს.
მე კიდევ ერთი აღმოვაჩინე...
''მიმბაძველობა''....
საშინელი სენია მიმბაძველობა.
როდესაც ადამიანს არ გააჩნია საკუთარი აზრი
და სხვის ნააზრევზე ცდილობს ცათამბჯენის აგებას...
ასეთ ნაგებობას საძირკველი არ აქვს...
ადრე თუ გვიან თავზე ჩამოგვემხობა.

გიფიქრიათ რომელ სიტყვას ამბობთ ყველაზე ხშირად?
მე - გამარჯობას და მადლობას...
მიყვარს ეს ორი სიტყვა.
ყველა გამარჯობა, გამარჯვების საწინდარია...
ყველა მადლობა - უფლის მიმართ მადლიერება.
რა მნიშვნელობა აქვს ვის ეუბნები...

მინდა მადლობა გადავუხადო ყველა იმ ადამიანს,
ვინც კარგი, თუ ცუდი განზრახვით,
ერთხელ მაინც შემოჭრილა ჩემს სივრცეში...
ისინი მე საზრდოს მაწვდიან ფიქრისა და გაზრდისათვის.
ეს მადლოლბაც მადლიერებაა უფლისადმი...
რადგან ყველა და ყველაფერი მისგან მოდის.
უფალია ჩემი ყველა განცდის,
ყველა ფიქრის,
ყველა მოქმედების ანი და ჰოე...
გმადლობ, უფალო!

2 ოქტომბერი, 2014



--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------



Александр Мишелашвили

Монолог, прошедшего войну, солдата. 

Надо мной алеющее небо кровавого цвета,
Небо - несущее нам как смерть, так и спасение,
Небо - которое отражает одновременно
Лица солдата, убитого мной, и моей мамы.
Вчера, раненный насмерть солдат, крепко прижав к груди
Фотографию мальца с золотистыми кудрями,
Смотрел мне прямо в глаза, но я не выдержал взгляда...
Словно молитву, прошептал несколько раз чьё-то имя...
Я, кажется, воочию видел, как вылетела
Из, стекленеющих, открытых глаз светлая душа.
Некто, заметив меня у края бескрайней бездны,
Утешил: «Убитый в бою, нам грехом не зачтётся».
Но почему-то душа моя отказывается
Верить спасительным этим словам оправдания...
Я стал заложником, снящихся мне, мучительных снов: 
На Божьем Суде с несчастной семьёй покорный стою,
В снах, осмелев, я выстрел первый уступаю врагу,
Пусть с этой минуты преследует тень мамы его...
Порою, мне кажется, война - место не для Бога,
Его там просто напросто нет, но если всё же он есть,
Так это совесть, которая мной, скорбя, говорит,
И не позволяет в упор  на себя в зеркале глядеть,
Принуждая даже стеклянные лужи обходить...
Уйти бы, сойти с ума что-ли от непосильной боли,
И на это не имею прав...
                                            За мной Родина -Мать...
************   
Существуют раны, которые,
Как рубец от выстрела в мертвеца,
На живом теле не рубцуются...

Переведён с грузинского языка  17.11.2014


ალექსანდრე მიშელაშვილი

ომში მყოფი ჯარისკაცის მონოლოგი

სისხლისფერი ცა მაქვს,
ცა რომელიც ერთ დროულად, სიკვდილიცაა და გადარჩენაც,
ცა რომელზეც ერთდროულად ისახება:
დედის და ჩემგან მოკლული ჯარისკაცთა სახეები.
გუშინ მოვკალი,
მკერდში ოქროს კულულებიან ბიჭუნას სურათი ჰქონდა ჩაკრული.
პირდაპირ თვალებში მიყურებდა, მე ვერ გავბედე მზერის გასწორება.
რაღაც სახელი გაიმეორა რამდენჯერმე ლოცვასავით და თითქოს დავინახე,
როგორ ამოფრინდა სული, ღიად დარჩენილი თვალებიდან.
ვიღაცამ შემნიშნა სადღაც ზღვარზე მყოფი და ალბათ გასამხნევებლად ჩაილაპარაკა:
"ომში მოკლული ცოდვად არ ითვლება".
როგორ არ ეცადნენ ეს სიტყვები სულში შეღწევას, მაგრამ ამაოდ.
მეწამული სიზმრები მაქვს,
სიზმრები სადაც ერთად ვდგავართ უფლის სამსჯავროზე,
მე და ჩემგან გაუბედურებული ოჯახები.
სიზმრები სადაც გამბედაობა მყოფნის, მტერს პირველი სროლა დავუთმო.
დავუთმო რადგან ახლა ის შეაწუხოს, დედაჩემის აბოჟირებულმა აჩრდილმა.
ხან ვფიქრობ რომ ომში ღმერთი საერთოდ არ არსებობს
და თუ არსებობს სწორედ ის სინდისია მე რომ ახლა მალაპარაკებს.
სარკეს ვერიდები , სარკეს კი არა გუბესაც კი,
ალბათ ასე ემართებათ, როცა საკუთარ თავს თვალს ვერ უსწორებენ.
ბევრმა ვერ გაუძლო, ბევრი გაიქცა , ბევრი უბრალოდ ჭკვიდან შეიშალა.
მე არცერთის უფლება არ მაქვს ჩემს უკან სამშობლოა.
*********
ისეთი ჭრილობებიც არსებობს,
მკვდარზე ნასროლი ნატყვიარივით,
ცოცხალზეც რომ არ ხორცდებიან.

                                9 ნოემბერი, 2014



-----------------------------------------------------------------------