არ ვიტყვი არც რას
მსუყეს და ფხიანს,
ესა ვარ,რაც ვარ,
ქართველი მქვია.

მდომი ვიყავი
ერთის ყოველთვის,
მოვმკვდარიყავი
საქართველოსთვის.

ასე ვარ ახლაც,
სხვად ვიქეც განა?
ზვარაკად დამკალ
ჩემო ქვეყანავ.

შენ არ ხარ ჩემთვის
წყევლაც და ლოცვაც?
გაგიწყრეს ღმერთი,
მიხათრო როცა.

ოთო გელაშვილი.