ამბობენ,  რომ ჩემს ქმარს არ აქვს სახლი
არც მანქანა.
შვილიც არ გვყავს
და დავდივართ ერთი გამხდარი კატის ამარა..

ჩემს ქმარს კიბო აქვს,
ჩვენ ვცხოვრობთ მეტასტაზებში და იმედით ვიკვებებით.
დავდივართ ფეხით
და ერთმანეთს ვეყრდნობით.
ჰო, ჩვენ არ გვყვავს ბავშვი,
რადგანაც ჩვენ გვიყვარს ის
და გადავწყვიტეთ,
რომ არ არის ვალდებული დაიბადოს და იყოს ობოლი.

ჩემი ქმარი ამბობს, რომ არ ტკივა
მე არაფერს ვამბობ.
ყოველ დილით ვუმზადებ ჩაის,
არ აქვს მას არც კენკრის, არც ჟასმინის სუნი.
გამჭვირვალეა,
ცივი,
უშაქრო..

მთელი ღამე არ სძინავს
და მაჯერებს, მაინც მაჯერებს,
რომ არ ტკივა..

ჩვენს მეტასტაზებში ვცხოვრობთ.
ერთ დღეს ის გაიხურავს კარს
და მე გავყვები..