შესაძლებელია, თქმადაც არ ღირდეს, ღამეა-კუნაპეტი,
ზურგზე საკუთარი ჩრდილი მოვიკიდე, ისიც უხეირო:
მოსჩანს მბჟუტავი აბაჟური-კაფე " Bon Appetit",
ბოლო ცენტები მაქვს ნაფრანკარი, ისიც ჰაერივით
უნდა ვიმყოფინო და რაც აქამომდე გამოვზოგე,
იქნებ კიდევ ერთი მოვკლა პარიზული შუაღამე...
დღისით ბუკინისტებს ვემალები, რადგან ზოგი
დამდევს მოსაკლავად, ვალები მაქვს: მურაკამის,
შტორმის, თეკერეის, ბოლო ხანს უკვე ბოკაჩოსი,
ქურდიც აღარ მქვია, ვარ ვიღაც ვიგინდარა, გადამგდები...
ვუკვეთავ ყველაზე წყალწყალა ლუდს, იქვე ანჩოუსებს
და ვგრძნობ, რომ ეს თევზები საკუთარ სიმყრალეს გადამდებენ.
მაცვია, უკეთ რომ ვთქვათ უბრალოდ მმოსავს ვილვეტის
ყველა ფერ გადასული, ურნაში ნაპოვნი ზედატანი...
ვიჩხრიკავ ხურდებს და ვაწყდები თეატრის ბილეთებს,
ბოლო ანჩოუსიც ერთ კათხა ლუდს უგემურად შევატანე.
ბილეთებს იმ დროიდან დავატარებ, როცა უკანასკნელ
სპექტაკლს დავესწარი-იქნება გასული, ასე სამი წელი...
ვასწორებ ანგარიშს, ვდგები უღიმღამოდ და სლოკინ-სლოკინით
მივდივარ, მაგრამ წასასვლელიც არსაით მაქვს დამიჯერე.
მარცხენა ჯიბეში, სადაც მიყრილი მაქვს "ბიჩოკები",
ავარჩევ ყველაზე მთელს და გავუკიდებ, გავიცინებ
და მერე, როგორც ყველა მაწანწალა - ვიჩოქები
და რომელიმე უსუფთაო ქუჩის კუთხეში მივიძინებ.
შესაძლებელია, თქმადაც არ ღირდეს ღამეა-კუნაპეტი...