როცა ბნელ ზღვაში სული ეშვება,
ეშმაკი ცდილობს გულის გაკვეთას,
მე საცოდავად დავუშვებ ხელებს
და მივეცემი სასოწარკვეთას..
უეცრად წასულს ოცნების გზაზე
თვით ლუციფერი რომ მომეჩვენოს
და თუ სატანა ბუდობს ჩემ სულში,
მაშინ რად ვამბობ "მამაო ჩვენოს"?
შევალ ტაძარში,დავანთებ სანთლებს,
გათენებამდე წარმოვთქვამ ლოცვებს
და გავოცდები,რადგან კვლავ ჩემი
ოპტიმისტობა მე გამაოცებს..
შემოანათებს ტაძარში სხივი,
აღმოსავლეთით გავხედავ ტიბეტს..
მე გულმოკლული გზას გავუყვები
და ძველებურად დავკარგავ იმედს..